Op verzoek van mijn man deze raad: leg nooit klederen op de radiator te drogen! Na 22 jaar stout geweest te zijn (ik beken) was het hier enkele weken geleden (toen het gesneeuwd had) bijna prijs. Radiator hoger gezet om 's nachts meer elektriciteit op te slaan, kledij er zoals gewoonlijk bovenop om te drogen....Om 5u30 werd mijn man gewekt door het rookalarm dat afging. Ik dacht o nee, die heeft zijn wekker per ongeluk te vroeg gezet, dus ik bleef liggen. Maar na zo'n 5 minuten sirène ging ik toch kijken wat er gaande was. In de felle rookontwikkeling zag ik Andy nauwelijks. De ramen stonden al open en mijn lieve echtgenoot was volop bezig met de schuldige kledij op vuurvaste steen toe te dekken met een een branddeken! Enfin, na een volle week ellendige rookgeur (oplossing : overal dagelijks schaaltjes met azijn plaatsen baksoda en een speciaal eco-spuitflesje van Bol.com tegen rookgeur) met maximale ventilatie ( brrr in de kou) waren we "back to normal". Alles wel duchtig moeten poetsen (en ja ook het plafond) alsof de meest uitgebreide lentekuis van mijn leven 2 maanden vroeger viel. Nee hoor, we vervelen ons niet tijdens deze uitdagende tijden! Ondertussen kreeg mijn man na jaren koppig verzet van mijn kant uit zijn zin: een droogkast!

Waarom hoor ik zo weinig stemmen over hoe de langdurende lockdown ons een unieke kans biedt om ons eens ongestoord te kunnen focussen op ons innerlijk wezen. Om ongehinderd door allerlei sociale afleidingen stil te kunnen staan bij de essentiële vraag “wie ben ik nu eigenlijk echt?” Om ons intens te kunnen verbinden met onze prachtige “kern van zijn” en met onze omgeving. Om het belang van de ongerepte natuur als broodnodige omgeving voor de mens tot in elke vezel van ons wezen te kunnen voelen.

We weten het, voor velen zijn de beperkingen een last, een bron van verdriet en depressie, men is het beu, kotsbeu. Maar in het overdrukke bestaan van voor de lockdown kwam de gemiddelde mens nauwelijks toe aan het stellen van de vraag: “wie ben ik nu eigenlijk echt?” We konden immers steeds weer wegglippen in sociaal contact, in allerlei bezigheden, in ons avondwerk voor onze carrières, in onze ontspanningsactiviteiten tijdens het weekend na een overvolle werkweek, in onze veelvuldige trips en zomerse reizen om ons kortstondig te verlossen van zoveel stress.
Laat ons wel wezen: voelden de helft van die sociale contacten in de tijden voor de lockdown niet eerder aan als verplichte nummers, toneelspel of zo oppervlakkig dat we er ons nadien alleen maar ongelukkig van voelden?

De lockdown deed al deze prikkels ineens voor lange tijd wegvallen en zo kregen we een unieke uitnodiging om ons ongehinderd te kunnen focussen op wat er nog overbleef: de relatie met onszelf en met de natuur. Daarin zo diep mogelijk duiken. Wie ben ik nu eigenlijk en wat doe ik op deze planeet?
Zeker voor de groep gepensioneerden ligt de weg naar binnen wijds uitnodigend open. Om te ervaren tiens, hoe overleef ik zonder mijn bingo avond, zonder mijn joga groep, zonder mijn seniorenactiviteit, zonder mijn dansnamiddag, zonder mijn vrijwilligerswerk binnen de organisatie die geen activiteiten meer mag organiseren?

Heel lastig voor velen. Maar voor wie de weg naar binnen aandurft zo leerrijk. De ogen wijd openend van nooit gedacht dat ik zonder dat alles een diepere invulling aan mijn leven zou kunnen geven. Rustig deinend op het ritme van de dag. Alsmaar dieper gravend binnen de vraag “wie ben ik nu eigenlijk” en “wat wil ik in dit leven nog”?
Zittend, mediterend, geduldig luisteren naar de antwoorden van binnenuit. Elke cel van ons wezen laten vullen met de immer helende stroom van eindeloze energie vol potenties. Tijdens de dagdagelijkse bezigheden neigen wij ons daar helaas van af te sluiten.
Intens boeiend toch? Te midden van de omgeving rondom ons ontdekken: tiens tiens, eigenlijk heb ik veel minder nodig dan ik dacht om me gelukkig te voelen. Om me geborgen te voelen in mijn omgeving, in mijn thuis. Om me helemaal in het hier en nu te weten. Genieten van het diepgaand geluksgevoel dat daarbij opwelt, zo maar binnenin mezelf.
Velen gaan die essentiële vragen systematisch uit de weg omdat ze bang zijn van de diepte waarin ze dan dienen te duiken. Dan lijkt het veiliger om maar wat te “zeuren” over wat er toch allemaal niet toegelaten is tijdens deze “afschuwelijke” lockdown en daarin te blijven hangen. Wat een gemiste kans om de duik te wagen!
Pas op, sommigen, zoals mensen met ernstige trauma’s, sommige jongeren hebben echt wel hulp nodig, dat is iets anders. Ook wie een dierbare verloor of ernstig ziek geveld zag liggen, daar gaat het hier niet over. Wij voelen mee met hun eenzaam verdriet.

Maar volgens mijn aanvoelen lijkt de lockdown-rust nodig om naar wat men een ‘hogere trilling’ is gaan noemen te kunnen springen. Het lijkt allemaal zo bedoeld, het lijkt als het ware zo voorbestemd, althans zo voelt het voor mij aan.
Deze pandemie heeft heel wat facetten die nog niet belicht zijn. Om ze samen te vatten in een zin: het is een wake up call voor de mensheid op deze planeet en om meer dan één reden! Alleszins voor elk individu een uitnodiging om eens in alle rust stil te staan bij de essentiële vragen over zijn/haar wezenlijk bestaan en het leven op onze geliefde aarde, de prachtige natuur die ze ons biedt.
Waarom lees ik dat nergens? Waarom hoor ik die stem niet in de interviews? Ook niet vanuit de alternatieve hoek en al zeker niet vanuit de anti-vaccin hoek die alleen maar focust op de volgens hen nodeloze beperkingen en de vrijheidsberoving.

Vrijheidsberoving? Wat is vrijheid dan? Vrolijk vertier in groep kunnen beleven? Dat soort vrijheid lijkt inderdaad op het eerste zicht ingeperkt. Luchtig vertier is af en toe zeker plezant en kan ons tijdelijk wat verlichting geven van de dagelijkse beslommeringen, zelfs van verdriet en pijn. Maar is dat niet veelal oppervlakkig? Om als innerlijk onvrije wezens te blijven rondzwalpen tussen onze “gelijkgezinde feestvierders”? Heeft ons dat al niet teveel afgeleid in onze levens zodat we vermeden om diep in onze eigen ziel te gaan loeren?

Nu alles van afleidingen daarbuiten nog grotendeels stil ligt krijgen we een essentiële vrijheid op een plateauke aangeboden. Vooral die allereerste lockdown was op dat vlak een unicum, toen ook de economie en de ongebreidelde drang naar voortdurende groei daarvan letterlijk stilviel. Het “rad” stopte eens en dat nagenoeg wereldwijd! Zo goed als compleet zonder afleidingen bood die unieke totale lockdown van het eerste uur de mensen die daar rijp voor waren de vrijheid om in de diepte van de ziel af te zakken en daar contact te maken met waar het hier echt om draait in leven op aarde als mens. Om zo een vrijheid te ontdekken die veel dieper gaat.

Als het ooit terug druk wordt met allerhande afleidingen, activiteiten en sociaal contact, dan hoop ik uit de grond van mijn hart dat er stemmen opstaan die durven zeggen: ik mis de rust en het eens kunnen stilstaan dat de lockdown mij bracht. Ik kan zo niet verder in al die drukte. Ik ben veranderd, ik wil in een nieuwe wereld leven, geheel op maat van de planeet en alle wezens die haar bewonen.

’s Morgens op de heuvel kunnen gaan staan om met de armen in de lucht wijd open gespreid de nieuwe dag letterlijk te omarmen. De frisse boslucht met volle teugen kunnen inademen en zo elke vezel van ons wezen voeden. In je eentje je toch diep geborgen voelen in al het schoons dat onze aarde biedt. Een boom innig knuffelen en luisteren hoe de klank van binnenuit opstijgt als je jouw oor tegen zijn schors legt, met je armen er om heen verstrengeld. Klank die doordringt tot in elke cel van je wezen. De zanglijster een waterval van noten tot in alle uithoeken horen rond sproeien.

Tijdens de lockdown heb ik het verschil tussen eenzaam zijn en alleen zijn ervaren. 0m je intens innerlijk geborgen te voelen in jouw natuurlijke omgeving ben je best in je eentje, alleen dus. Pas zo kan je het geringste wezentje rondom je op een dieper niveau bewonderen. Die worm op de composthoop een hele tijd zien spartelen. Een peuter in opperste concentratie met zijn vingertjes de aarde zien omwoelen om die daarna doodleuk in zijn mondje te steken. Een eend op het meer op haar dooie gemakje naar de overkant zien peddelen. Een tros vogels met je ogen volgen en met je oren horen kwetteren dat het een lust is. Een oudje met haar wandelstok voetje voor voetje eindeloos geduldig zien voorbij slenteren.
Voor mij is dat een en al verbinding. Een met het al, verbonden met het al. Vrijer kan je je niet voelen.
Een eenzaam mens daartegenover kan enkel met zichzelf bezig zijn en voelt zich pijnlijk afgesneden van dit alles. Sluit zichzelf eenzaam af van dit alles. Door trauma’s, door een immens verdriet waarvoor hulp aangewezen is.

Het leven na de lockdown zal voor wat mij betreft nooit meer zijn zoals voorheen. Ik heb rust en ruimte ontdekt binnen mezelf, in innige verbondenheid met de natuur rondom. Dat geef ik nooit meer op. En jij?

Vandaag voel ik me in een ‘Bliss’ toestand. Gezegend dat ik op deze planeet mag rondlopen. Ok, er is corona maar vandaag deert me dat niet. Ok, de regen valt met bakken uit de donkere wolken maar ook dat deert me niet.
Nochtans, deze ochtend bij het opstaan was er wel nog werk aan de winkel. Verward kroop ik uit mijn bed: ‘wat ga ik in godsnaam doen op zo’n regendag als vandaag?’ Dilemma: creatief schrijven of toch maar de schappen in de keukenkasten poetsen? Of nog iets anders? Terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef kon niets van dat alles me verblijden.

Maar zie, mijn ochtendritueel bracht me raad. Elke ochtend rond 6u30 neem ik plaats op de stoel in ons houtkot, op de heuvel achter in de tuin. Of het nu de stenen uit de grond vriest, of pijpenstelen regent, of het nu een halve meter sneeuwt, daar zit ik altijd droog en volledig beschermd tegen alle weer en wind. Het gekliefd hout rondom me geeft me het gevoel van in een warm geborgen cocon te zitten.

Mijn dagelijks ritueel begint met 30 snelle ademhalingen, gevolgd door diep uit, traag in en even traag uit ademen. Die hele cyclus herhaal ik 3 keer, in de tijd geleerd van Wim Hof. Zo laad ik me op en ben ik helemaal klaar om een fontein van helder kosmisch licht binnen in mij te visualiseren. Tot in elke cel van mijn wezen vervult dat intense, witte en/of blauwe licht me. Helemaal tot in elke vezel, elke cel van mijn wezen. Heerlijk is dat. Helend ook. Onmogelijk om dan nog donkere gedachten te denken.

Ondertussen formuleer ik mijn intenties voor die dag. Als ik met een kwaaltje zit dan gaat die intentie uiteraard daarover. Ik stuur het helend kosmisch licht naar de bewuste plek in mijn lichaam en formuleer daarbij een positieve gedachte. In de zin van “ik ben vrij van elke blokkering op die plek, bvb in de maag die ik dan voor ogen haal. Mijn maag functioneert optimaal. Al mijn organen functioneren optimaal. Heel mijn wezen functioneert optimaal, enzovoort...
Daarna stuur ik deze van liefde doordrongen lichtenergie naar mijn geliefden, naar mijn vrienden, naar alle wezens op deze planeet, vooral naar die wat het moeilijk hebben, naar alle kinderen die het moeilijk hebben, naar onze planeet zelf.
Tot slot ga ik op de heuvel staan en daar programmeer ik een fantastische dag, vol wonderbaarlijke lichtbakens op mijn al even wonderbaarlijk aangewezen levenspad.
Nu is het om 6u30 ’s ochtends nog erg stil in de natuur maar eens de lente in aantocht kwetteren de vogels dat hun leven er van af hangt. Zalig!

Zo’n soort ritueel krijgt elke rotgevoel er onder, dat kan ik je garanderen. En het is nog niet gedaan! In de badkamer doe ik eerst een aantal yoga standjes, afgewisseld met wat gymnastiek en een paar fantasierijke huppel-loop oefeningen waarbij ik in de spiegel allerlei smoelen naar mezelf trek. Ook hier spreek ik tijdens de rustmomenten specifieke intenties uit. Ook hier haal ik bewust de immer beschikbare lichtenergie van het energieveld van oneindige mogelijkheden binnen en die vult elke cel van mijn wezen. Ook hier stuur ik die energie de wereld in.
Meestal visualiseer ik dat energieveld in de vorm van energetisch krachtige liefdevolle ogen van een bovenaards wezen (vrouwelijk of soms ook Jezus geïnspireerd) in combinatie met beelden van sterren en hemellichamen in de kosmos waar ik dan heerlijk in rond zweef. Uit die bovenaardse ogen vol liefde stroomt het krachtige licht elke cel van mijn wezen binnen. Ik ben fantasierijk visueel ingesteld, niet zozeer op geuren maar dat kan ook natuurlijk.

Op en top opgeladen stap ik uit de douche en maak me klaar voor het ontbijt. Vol kinderlijke blijheid kijk ik daar dan naar uit. Dat moment van rustig mijn zelfgemaakte door en door gezonde noten-muesli te kunnen eten terwijl ik de krant doorneem. Die zalige rust in de keuken, voor dat mijn man opstaat en zich mee aan de tafel plaatst, die rust is goud waard voor mij.

Vandaag werkt dat energetisch-oplaad-ritueel toch wel bijzonder diep door. Want zelfs de routine taken na het ontbijt beleef ik bewust: de rommel opruimen, de soep voor de middag uit de vriezer halen, de houtkachel reinigen en hout vullen voor vanavond, enzovoort, ik beleef het allemaal bewust. Het maakt me vandaag kinderlijk blij. Blij dat ik hier op deze planeet mag rondlopen en dit alles mag beleven.
Eens klaar met die praktische taken, raadpleeg ik mijn zelfgemaakt pendel (een oude sleutel aan een koordje) om een helder antwoord te krijgen wat het meest aangewezen is dat ik vandaag verder doe. En zie, deze blogpost schrijven haalt het met vlag en wimpel tov de keukenkasten poetsen! Dat volgt dan wel later op de dag. Zogezegd, zo gedaan! Klaar is Kees!

Al bij de aanvang van de kerstvakantie voelden we nattigheid. De Britse media sloegen volop alarm “miserie troef, lange wachtrijen ambulances, de ziekenhuizen stromen vol ...” Onze virologen zagen toen de bui al hangen, “blijf best braafjes thuis” smeekten ze ons in koor. In hun zog zong ook de overheid dezelfde smeekbede. “Ga niet op reis, doe het niet, geen goed idee,” bleef elke beleidsmens die wat in de corona- pap te brokken heeft eentonig op dezelfde nagel kloppen. Het mocht niet baten. 160 000 Belgen lapten de smeekbedes koudweg aan hun laars en vertrokken toch.
Ok het was niet verboden bij wet. Maar in onze oren klonken de krachtige bedes alvast als papa’s en mama’s die hun kroost hopeloos pogen te motiveren om niets “stouts” uit te halen. Helaas, de meute “volwassen kleuters” bleef boos blètend met de voeten stampen: “ik wil nu vertrekken, ik heb dit nu zo dringend nodig!” En zo geschiede dus.
Ik vraag me af hoe zo’n “volwassen kleuters” hun eigen kroost dan wel opvoeden? “Luister naar papa en mama maar nooit naar de overheid, screw them, screw them!?” Uiteraard had het nog erger gekund want de meerderheid gaf gelukkig wel gehoor aan de eendrachtige verzoeken van zowel overheid als virologen.
Maar als gevolg van het gebrek aan burgerzin bij de ongehoorzame reizende groep, zitten we nu evengoed met de gebakken peren. Zelfs mochten we hen ons persoonlijk advies gegeven hebben: “leg eens uw oor te luisteren bij de 90 plussers in de WZC’s, hoe die als kind 4 jaar dwaze oorlog overleefden,” niets zou gebaat hebben. Koppig zou hun eigenbelang, hun dwang naar dringende verstrooiing in deze barre tijden het hoe dan ook gehaald hebben tov het groepsbelang van de volksgezondheid.
Na enkele weken getreuzel heeft de overheid het ondertussen begrepen: “we moeten ontspanningsreizen expliciet verbieden”. Toch ben ik er zeker van dat “slimme” Belgen ook deze gloednieuwe wet vers-van-de-pers met de een of andere drogreden zullen omzeilen.
Deze hele situatie doet me denken aan wat je ook op de autostrade ziet bij een tijdelijke afsluiting van een rijvak. Steevast zijn er “snellen” die het volgen van de signalisatie zo lang mogelijk uitstellen en pas helemaal aan het eind pal voor je neus invoegen. De mensen op het traagste vak zijn altijd de pineut.
Hoe hoog de frustratie bij menigeen, jong en oud, dreigt over te koken, het virus blijft de baas. Niets aan te doen. Het dwingt ons essentiële lessen in nederigheid te slikken. Maar dan moeten we wel eerst de ooglappen op een andere plaats dragen.
De belangrijkste uitdaging lijkt me de afweging van het algemeen belang van de groep tov de individuele vrijheid met de risico’s op besmettingen er gratis, “with love from covid” bij verpakt.
We worden keihard geconfronteerd met onze drang naar individuele vrijheid om te kunnen beleven wat ons hartje naar believen wenst. Voor velen ligt dat buiten zichzelf: activiteiten doen, op reis gaan naar zonniger oorden, mijn jaarlijkse skivakantie ga ik niet opofferen no way, enzovoort. We zijn zo gehecht geraakt aan een uitgebreid keuzepallet van mogelijkheden dat ons voorheen keuzestress gaf, maar sinds corona de plak zwaait, opgekropte frustratie, omdat het pallet zo goed als helemaal wegvalt.
In landen waar bij de bevolking het groepsbelang (al dan niet met overheidsdwang) hoog in het vaandel gedragen wordt, gecombineerd met de keuze van hun overheid voor “de korte pijn”, met onmiddellijk drastische maatregelen bij elke aanvang van besmetting, houden ze het virus rigoureus onder de knoet. Ondertussen kunnen de mensen daar wel terug volop genieten van het keuzepallet aan vrijetijdsactiviteiten. En ook hun economieën bloeien terug.
Vandaag dreigen wij tot een heel eind in de lente, wie weet tot aan de zomer, opnieuw eens te meer weg te zinken in het covid-moeras. Met dank aan al de landgenoten die zo goed zijn in het omzeilen van de maatregelen, in het naast zich neerleggen van de smeekbedes.

De Heuvel die we beklimmen

Ik het het krachtige gedicht vertaald van de 22 jarige dichteres, Amanda Gorman, op de inauguratie van Biden: Als het dag wordt vragen we ons af: Waar kunnen we licht vinden in deze eindeloze schaduw? Het verlies dat we dragen, een zee waar we door moeten waden. We trotseerden de buik van het beest. We leerden dat rust niet altijd voor vrede staat. En dat de normen en noties van wat gerechtigheid is niet altijd rechtlijnig zijn. En toch behoort de dageraad ons toe, voor we het goed beseften. Op de een of andere manier doen we het. Op de een of andere manier hebben we het doorstaan. En zijn we getuige van een volk dat niet gebroken is, maar gewoon onaf. We komen uit een land en een tijd waarin een mager zwart meisje, een kind van slaven dat door een alleenstaande moeder werd grootgebracht, ervan mag dromen president te worden. En zie, nu reciteert ze haar tekst voor zo’n president. Ja, we zijn verre van gepolijst, verre van ongerept, maar dat betekent niet dat we naar een perfecte eenheid streven. We streven er naar eenheid te smeden met een doel. Een land vormen dat de cultuur, kleur, aard en levensbeschouwing van elke mens respecteert. Zo verheffen we onze blik, niet op wat er tussen ons in staat, maar op wat vóór ons ligt. We dichten de kloof omdat we weten dat, om onze toekomst op de eerste plaats te zetten, we eerst onze verschillen moeten opzij zetten. We leggen onze armen plat, zodat we ze naar elkaar kunnen reiken. We streven er naar niemand te schaden, harmonie voor iedereen. Laat de hele wereld weten dat dit waar is: Dat we, zelfs toen we rouwden, groeiden. Dat we, zelfs toen we elkaar pijn deden, hoopten. Dat we, zelfs toen we moe werden, bleven proberen. Ons samen te verbinden, zegevierend. Niet omdat we geen nederlaag meer zullen kennen. Maar omdat we nooit meer verdeeldheid zullen zaaien. De Bijbel vertelt ons voor te stellen, hoe iedere mens onder zijn eigen wijnstok of vijgenboom zit en dat niemand hem nog bang zal maken. Als we voldoen aan de eisen van onze tijd, dan ligt de overwinning niet in het mes, maar in alle bruggen die we hebben gebouwd. Dat is de belofte van geluk, de heuvel die we beklimmen, als we maar durven Omdat Amerikaan zijn meer is dan een trots die we erven. Het is het verleden waarin we stappen en hoe we dat herstellen. We hebben een kracht gezien die onze natie zou verbrijzelen, in plaats van te delen. Die het land zou vernietigen als ze democratie ondergraaft. En deze poging slaagde bijna. Maar al kan de democratie tijdelijk ondergraven worden, nooit kan ze voorgoed verslagen worden. Op die waarheid, op dat geloof vertrouwen we. Want terwijl wij onze ogen op de toekomst richten, richt de geschiedenis haar ogen op ons. Dit is de tijd van de gerechtige bevrijding. Bij de aanvang hadden we er angst en vrees voor. We waren niet klaar de erfgenamen te zijn van zo’n angstaanjagend uur. Maar net daarin vonden we de kracht om een nieuw hoofdstuk te schrijven, onszelf weer met lach en hoop te vullen. En waar we ons afvroegen ‘Hoe zouden we ooit kunnen zegevieren over catastrofe?’ Stellen we nu vast ‘Hoe zou de catastrofe ooit hebben kunnen zegevieren over ons?’ We willen niet terug marcheren naar wat was, maar lopen vooruit naar wat zal zijn: Een land dat gekneusd is maar heel, minzaam maar moedig, vurig en vrij. We laten ons niet omdraaien, niet onderbreken door intimidatie. Want we beseffen dat onze apathie en traagheid de erfenis van de volgende generatie zullen worden. Onze blunders worden hun lasten/ Maar één ding is zeker: Als we mededogen met macht mengen en macht met gerechtigheid dan wordt liefde onze erfenis en ‘verandering’ het geboorterecht van onze kinderen. Laten we dus een beter land achterlaten dan het land waarmee men ons heeft opgezadeld. Met elke ademtocht uit mijn bonzende bronzen borst: We zullen deze gewonde wereld tot een wonderbaarlijke verheffen. We zullen opstaan uit de gouden heuvels van het Westen. We zullen opstaan uit het windige waaierige Noord-Oosten, waar onze voorvaderen hun revolutie begonnen. We zullen opstaan uit de met meren omzoomde steden van de Mid-Westelijke Staten. We zullen opstaan uit het zonovergoten Zuiden. We bouwen weer op, verzoenen en helen. Op elke bekende plek in de natie en in elke hoek die we ons land noemen. staat ons prachtige volk op in al zijn diversiteit. Ons veelgeplaagde prachtige volk. Als het dag wordt stappen we uit de duisternis. Vurig en zonder vrees. De nieuwe dageraad bloeit open als wij hem bevrijden. Want er is altijd licht. Als we maar dapper genoeg zijn om het te zien. Als we maar dapper genoeg zijn het te zijn.

Lockdown belevenissen: aan een tot pendel omgedoopte oude-sleutel-aan-een-koordje vragen: ‘wat is het meest aangewezen dat ik vandaag doe?’

Voor corona bruiste mijn leven als verteller/zangeres van het muzikaal duo Andy & Di, gespecialiseerd in heuse voorstellingen met alles er op en er aan voor seniorenverenigingen over heel Vlaanderen. Altijd maar bezig: bovenop de optredens nog wat vrijwilligerswerk, yoga, danslessen, animatie voor mensen met een beperking, eigen boekhouding en marketing voor onze optredens, het huis en de mega tuin onderhouden, noem maar op, busy kid! Elke donderdag fietste ik ook nog eens door weer en wind, seizoen na seizoen zo’n 35 km van thuis naar Leuven en terug om mensen te begeleiden in het wekelijkse Nederlands praatcafé van de Dienst Diversiteit. In de gezellige keuken van de dienst zie ik me nog vrolijk babbelen met mensen van over de hele wereld die er bij een heerlijke kop koffie Nederlands kwamen leren praten. Nu we in de 2de lockdown beland zijn denk ik zo aan Medhi met zijn gulle lach, en de Zuid Amerikaanse Emilia die me intellectueel straf kon uitdagen in allerlei discussies over en rond de wereldpolitiek. De lieve mooie Faduwa die er van droomde om voor verpleegster te studeren. Haar echtgenoot zag dat helaas niet zitten. Dan maar poetsvrouw. Met haar eeuwige glimlach houdt ze zich wellicht nog steeds kranig staande. Hopelijk slaat die later niet om in verbittering over haar lot. Vandaag in volle 2de lockdown light lijken die donderdagen in Leuven wel uit een vorig leven. En toch is het nu niet beter of slechter. Gewoon anders. Alsof we ons met z’n allen in ons hol voorbereiden op een compleet nieuwe episode in onze levens. Daarnet las ik nog dat er zich tijdens de komende winterzonnewende op 21 december een heel speciale energie vanuit de kosmos op onze planeet zou verstuiven. Niets minder dan een opwaartse bewustzijnsshift staat ons die dag blijkbaar te wachten. Een schop onder onze luie lockdown kont om recht te veren en het beperkend denken en handelen in de verouderde systemen en patronen voorgoed te verpulveren. Alleen zo zouden we kunnen opstijgen naar een nieuwe manier van samenleven. Stiekem hoop ik dat het weldegelijk zo staat te gebeuren. “Ja het is waar” bevestig ik aan mezelf om alle twijfel weg te wuiven. Maar de kans dat het continuüm zich gewoon zoetjes aan kabbelend verder zet is zeker zo groot. Want ondertussen beloofde zo ongeveer de helft van mijn gerijpt leven (nu 63) al zo’n buitengewone shift. Ter aankondiging van die reuze shift tijdens de komende winterzonnewende zal eerst ‘iets groots’ op wereldniveau ons door elkaar schudden, schrijft de moedige ziener. Ook dat hoor ik nu al zo’n 35 jaar met de regelmaat van een klok. Zou het deze keer op de pandemie kunnen slaan? Dan wel eerder op de gevolgen er van als je de aankondigingen van de vaccins tegen eind december al mag geloven. Of doelt de ziener op het ‘zottekot’ van de Amerikaanse politiek? Whatever, ik kijk er eens te meer reikhalzend naar uit, laat maar komen die reuze shift in bewustzijn. Tijd voor mijn dagelijks wandel-loopmoment hier bij ons in het boomrijke natuurwoonpark. De ene dag lijkt net een kopie van de andere. Lockdown = ‘s morgens voor het ochtendgloren al opstaan om achter in de tuin van in ons open houtkot ademhalingsoefeningen te doen. Daarbij stem ik me energetisch af op de verse dag en roep ik het ‘energieveld’ rondom en in mij op om mij zoveel mogelijk ‘wonderbaarlijke tekens’ te signaleren. Daarna doe ik nog wat yoga op de mat in de badkamer terwijl ik me verder energetisch afstem op een overvloed aan licht en ondersteuning. Die stuur ik dan meteen door naar “alle wezens die het op dit moment moeilijk hebben”. Douche nemen, de krant uit de brievenbus halen via een omweggetje in onze tuin en al lezend ontbijten. Na mijn muesli met amandelmelk vind ik het hoogtijd om de mails te checken. Eventjes ook mijn facebook openslaan, eventuele whatsapp berichten doornemen en surfen naar de belangrijkste nieuwssites. Rond 9 u schiet ik dan in volle actie: de houtkachel opschonen, hout bijhalen voor de avond, wat opruimen in huis, geregeld veel opruimen in huis. Wat tuinwerk verrichten, geregeld veel tuinwerk verrichten. Eens al dat praktisch werk achter de rug pendel ik met mijn zelfgemaakt pendel, twijfelaar die ik ben, over welke verdere taken concreet aangewezen zijn. Een to do lijstje maar daarvan uiteindelijk de helft niet doen. Me voornemen “nu ga ik schrijven” maar dan allerlei bijkomstigheden en zakelijke obstakels die me afleiden de revue zien passeren. Zo is het stilletjes aan middag voor mijn man en mezelf. Tijd om de soep en de gezonde sla klaar te maken voor ons twee om die bij droog zonnig winterweer buiten op te eten. Mijn vaste nieuwssites en mails even terug checken, wat rusten ook. Om daarna naargelang de aanbeveling van mijn pendel te schrijven, tuinieren, poetsen, de boekhouding of bankzaken te verrichten enz. Tussen dit alles door lonkt de buitenlucht onweerstaanbaar naar me voor mijn dagelijkse loop-wandel sessie. Om 20 uur ’s avonds, na de afwas van het avondeten, is mijn kaars uit en plant ik me gewillig tegenover de TV voor informatie, inspiratie en een dosis verstand-op-nul-verpozing. Tot ook het winterdonker me onweerstaanbaar wenkt om ritueel afscheid te nemen van alweer een voorbije lockdown dag. Zalig is dat want dat gestaar naar de sterrenhemel in het duister beloont me steevast met een prima nachtrust die me klaarstoomt voor de volgende lockdown dag, een kopie van de vorige. En toch voelt de lockdown voor mij aan als een welgekomen geschenk. Los geweekt uit het normale leven, openbarend abnormaal. Nog nooit zo diep gegraven om mijn binnenste te peilen. Mijn ziel tolt in alle richtingen rond om bij de “wie ben ik nu eigenlijk en wat kom ik hier doen” te geraken. Wat heb ik op die manier ontdekt? Dat ik au fond bitter weinig van buitenaf nodig heb om bij mezelf te komen, om van binnenuit geluk op te bouwen. Dat ik voordien vaak zo maar wat bezig was om te ontsnappen. Bezigheidstherapie noemen ze dat. Het schrappen van al de dingen die ik deed om sociaal contact te hebben, het gaat me vlotter af dan ooit gedacht. Ja, dat tijdelijk rustiger ritme met minimaal sociaal contact gaat me blijkbaar wonderwel af. Wat zijn dan de grootste winsten t.o.v. mijn busy bruisend leven van voorheen? Nauwer contact met de natuur, ik kan niet zonder. Ik wissel binnenskamers bezig zijn af met zo vaak mogelijk naar buiten glippen om de natuur van het moment op te snuiven. Om vol bewondering naar de eindeloos passerende wolkenformaties te staren. De winterzon op mijn huid voelen, me laten beroeren door de zoete melodieën van de vogels, me ’s avonds in het donker verbinden met de magische sterrenhemel. Een essentieel fundamenteel mensenrecht als je het mij vraagt. Wandelen, lopen, fietsen, langs onbekende paden, Dat alles is nu belangrijker dan ooit. Het kind in mij verbaast zich wonderbaarlijk bij elke ontdekking in de buitenlucht. Alsof ik voor het eerst nu pas echt de zoete geur van de rozen kan ruiken, mochten die nog in bloei staan. In volle aandacht voor het nu. Zoals ik al schreef pendel ik elke lockdown-morgen met de tot pendel omgedoopte oude-sleutel-aan-een-koordje, om te checken wat ik die dag het best doe. Omdat ik vaak moeilijk kan kiezen vraag ik zo aan dat pendel: “Is schrijven het meest aangewezen voor mij vandaag? Of maak ik mij met X of Y op te bellen en horen hoe het er mee gaat vandaag het nuttigst voor de samenleving?” Dat zijn dingen waar ik nu bewust tijd voor maak. Vroeger rushte ik van een optreden hier naar vrijwilligerswerk daar. Geen tijd over om echt stil te staan bij “wat is het meest aangewezen dat ik vandaag doe?”