Om de heropening van de culturele en entertainment sectoren te vieren, hebben Andy en Di een nieuwe muzikale tango video gecreëerd:'The Music Returns'. Het was lang wachten op de magie en opwinding van live optredens, dans en sociale evenementen. Nu kunnen we eindelijk terug heropleven. Natuurlijk moeten we nog steeds voorzorgsmaatregelen nemen zoals vaccinatie en bescherming, maar ons sociale leven is terug. Er wachten ons misschien nog setbacks door nieuwe varianten. Maar de boodschap is duidelijk: The Music Returns . Klik op deze link:

‘Wat is de vroegste datum dat jullie bij ons kunnen optreden?’ klinkt de animatieverantwoordelijke van een WZC enthousiast aan de telefoon. ‘Maar jullie dienen wel 14 dagen volledig gevaccineerd te zijn, dus met 2 prikken. En op de dag zelf wacht jullie nog een sneltest, we willen uiterst voorzichtig zijn hé,’ vergoelijkt ze de bezorgdheid van het WZC netwerk.

Ik sla direct aan het rekenen: oei, op mijn 2de prik AstraZeneca is het nog wachten tot eind juli + 14 dagen. ‘Vanaf midden augustus zijn we helemaal safe.’ Ik voel de teleurstelling aan de andere kant maar safety first blijkt alvast door te wegen.

De boekingen voor het najaar lopen vlotjes binnen. Eigenlijk is het een geluk dat we nog niet voor midden augustus op de planken staan want we zijn nog volop een nieuwe voorstelling voor de dynamische seniorenorganisaties aan het afwerken. “De Kracht van de Geest” heeft als rode draad “het wonderlijke”. Heel concreet met tal van zowel pakkende als grappige voorbeelden uit het dagelijks leven. Doorspekt met de wonderlijke ervaringen voor, tijdens en na mijn delicate hersenoperatie van vorig jaar. Hartverwarmend inspirerend, luchtig licht transformerend... Op tijd en stond zal ik ons publiek grappige vragen en dito testen voorschotelen. Mijn vertelstukken wisselen af met folk, rock, pop, cabaret, jazz, eigen songs, virtuoze live viool (Andy), dansstukjes, klassiek en als kers op de taart een heus muzikaal raadspel.

Laat de boekingen voor het najaar maar komen.... Eind september reizen we wel voor 14 dagen naar onze familie in Engeland (als het dan coronaproof kan en mag). Want ondertussen zijn we opa en oma geworden van onze flinke Britse kleinzoon. Baby Luke geeft begin oktober zijn babyborrel en daar willen we uiteraard als fiere grootouders “in the flesh” bij zijn.

We zijn met z’n allen al lang corona moe en de cijfers gaan nu de goede richting uit. En toch keek ik gisterenavond naar de 2de aflevering van ‘54 days’ over het begin van de pandemie in Amerika. Onverwacht gaf me dat een inzicht in het ontstaan van wat de media het ‘complotdenken’ zijn gaan noemen. Ook al kwam die topic niet ter sprake in deze documentaire. Een inzicht dat ik nog nergens gelezen heb, noem het een ‘eureka’ beleving.

Het was dan ook nog eens een haast onopgemerkte passage in de documentaire die tot mijn eureka moment leidde. “In andere landen in de wereld kan het algemeen belang primeren op het individueel belang, de individuele vrijheid, als dat nodig is. In heel wat landen primeert het algemeen belang zelfs hoe dan ook. In Amerika primeert steeds de individuele vrijheid, no matter what.”

Voeg daar aan toe dat elke kleinste inmenging van de staat bij minstens de helft van de Amerikanen als ‘back to communism, no way’ wordt ervaren. Het trauma uit het verleden welt dan onmiddellijk op.

Daar ligt volgens mijn ‘eureka’ moment de voedingsbodem voor het ‘complotdenken’. Amerikanen worden er al met de moedermelk van doordrongen dat elke aanval op hun individuele vrijheid het gevaar van het communistisch trauma terugbrengt. Vandaar ook dat het ‘complotdenken’ vooral de democraten, de democratische ‘elite’ viseert. Want zij worden door de (extreme) republikeinen nog steeds als communistisch bestempeld.

Vanuit Amerika is het ‘complotdenken’ tijdens de langdurende pandemie overgewaaid naar hier. Ook wij zijn immers het belang van de individuele vrijheid in onze samenleving al sinds enkele jaren aan het onderstrepen.

Daarom reageerden de Amerikaanse beleidsmensen uiterst traag op de eerste verontrustende analyses van de wetenschappers en de alsmaar opzwellende noodkreten uit de zorgsector.

In de documentaire bleken vooral vrouwelijk wetenschappers en vrouwelijke beslissers uit de Amerikaanse gezondheidszorg aan bod te komen die het moesten opnemen tegen vooral mannelijke beleidsmensen in de verschillende staten. Omwille van “aan onze individuele vrijheid raak je niet in dit land”, bleven die beleidsmensen in de eerste weken doof voor de vrouwelijke alsmaar luider klinkende noodkreten. Pijnlijk machteloos moesten die vrouwen toezien hoe er uiteindelijk onnodig veel te veel doden vielen.

Het kan voor ons allen een les in nederigheid zijn. Hoe een minuscuul onzichtbaar virus ideaal kon gedijen in een klimaat van ‘individuele vrijheid, no matter what’. Wanneer een volgende fase in deze pandemie of een toekomstige ons zou overvallen kan het beleid beter het spreekwoord ‘een verwittigd mens is er twee waard’, als leidraad nemen. En zoals je als ouder je tieners best inspraak geeft in de afspraken met hen, doet het beleid dat best ook met de bevolking; die andere pijnlijke les die we tijdens het verloop van de pandemie voorgeschoteld kregen.

Hier kan je de hele documentaire bekijken, ook aflevering 1 die over de rol van China ging.

<

Mijnen Andy is afgelopen donderdag gevaccineerd en zo blij dat hij meteen in een actieve bijwerking schoot. Met als resultaat een speciale "vaccinatie" versie van "Freedom is Coming", een Zuid Afrikaanse folk song. Ik moet nog wat geduld uitoefenen voor mijn prikje.

Zoetjes aan komen er aanvragen tot optreden binnen voor het najaar. Terug het podium op? Spannend hoor. Voor elk optreden gaan we weer door het proces van "kunnen we het nog wel? Gaat het goed verlopen? Gaat ons nieuw programma wel in de smaak vallen? Komaan Andy & Di natuurlijk kunnen jullie het nog...." Want diep in onszelf weten we "dit is onze bijdrage". Een roeping, een uitdaging.

Wie had dat in godsnaam verwacht? Zo’n piepklein virusje dat maandenlang, wat zeg ik langer dan een jaar, quasi alle openbaar leven wereldwijd zou stilleggen en over de menselijke agenda’s heen zou walsen.

Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat corona ons, bewoners van de aarde, een straf signaal geeft. Stop er mee met de eigen behoeften en levensstijl boven wat de natuur nodig heeft te plaatsen. De mens heeft te lang de illusie geschapen dat we alleen maar te “pakken” hadden van de aarde.

Dat niet grote natuurrampen maar wel zo’n piepklein wezentje als een onzichtbaar virus ons zou kunnen vloeren, daar hadden we geen rekening meer mee gehouden. Zo’n onooglijk minuscuul iets dwingt de mens om naar zichzelf te kijken, naar zijn gedrag, handelingen, houding in het leven, gezondheid en levensstijl.

Zullen we door de pandemie eindelijk gaan beseffen dat we de natuur niet kunnen blijven manipuleren om zich aan onze wensen en gedrag aan te passen? Een dringende wake up call om voortaan harmonieuzer samen te werken met de natuur, de aarde die ons draagt?

Wij behoren tot de natuur, tot de aarde. In plaats van haar te gebruiken, te misbruiken dienen we haar te eren. Ze biedt ons zoveel troost, een wandeling kan wonderen doen voor mensen die een verdriet te verwerken hebben. Ze biedt ons een gratis geneesmiddel tegen depressie en eenzaamheid. Sla eens je armen rond een boomstam en leg je oor te luisteren, hij beroert je tot in je ziel.

Het is hoogtijd dat we een balans opmaken van wat we wel en niet nodig hebben in onze levens. Waar we voortaan wel onze energie op richten en waarop niet meer. Relaties waar we wel onze liefde kunnen inbrengen en die waar we beter afstand van nemen.

Ons nieuwe leven nà corona zal des te meer verrijkt worden, als we maar in harmonie met de natuur leren leven.

Toemaatje : Op woensdagochtend, de derde dag na Pasen, van op ons balkon terras getrokken:

Op verzoek van mijn man deze raad: leg nooit klederen op de radiator te drogen! Na 22 jaar stout geweest te zijn (ik beken) was het hier enkele weken geleden (toen het gesneeuwd had) bijna prijs. Radiator hoger gezet om 's nachts meer elektriciteit op te slaan, kledij er zoals gewoonlijk bovenop om te drogen....Om 5u30 werd mijn man gewekt door het rookalarm dat afging. Ik dacht o nee, die heeft zijn wekker per ongeluk te vroeg gezet, dus ik bleef liggen. Maar na zo'n 5 minuten sirène ging ik toch kijken wat er gaande was. In de felle rookontwikkeling zag ik Andy nauwelijks. De ramen stonden al open en mijn lieve echtgenoot was volop bezig met de schuldige kledij op vuurvaste steen toe te dekken met een een branddeken! Enfin, na een volle week ellendige rookgeur (oplossing : overal dagelijks schaaltjes met azijn plaatsen baksoda en een speciaal eco-spuitflesje van Bol.com tegen rookgeur) met maximale ventilatie ( brrr in de kou) waren we "back to normal". Alles wel duchtig moeten poetsen (en ja ook het plafond) alsof de meest uitgebreide lentekuis van mijn leven 2 maanden vroeger viel. Nee hoor, we vervelen ons niet tijdens deze uitdagende tijden! Ondertussen kreeg mijn man na jaren koppig verzet van mijn kant uit zijn zin: een droogkast!