In actie bij Femma Halle Booienhoven

Dankzij de videopname van onze nieuwe manager kunnen we een stukje Femma optreden tonen. Klik op deze link . Haar taak wordt vooral ons optredens bezorgen voor een publiek dat Engels begrijpt en in "cultuur" geïnteresseerd is, zodat we meer van onze "upgrade Engelse songs" kunnen brengen...Iets minder "vrolijke vrienden" dus....Want ons uitgebreid Engelstalig repertoire met kunstzinnige pareltjes wacht om eens gezongen te mogen worden voor mensen die daar voor open staan...

Met heel veel interesse de reportage gelezen in De Standaard over een onderzoek dat stelt dat het personeel van woon- en zorgcentra (WZC) veel te veel in kleutertaal praat met hun bewoners. Bijvoorbeeld   'Janneke kom, we gaan slapekes doen hé'.

Als zangeres van Andy & Di treedt ik geregeld op voor deze doelgroep en ik begrijp echt "het probleem" of liever gezegd "de uitdaging" van hoe we met de bewoners van een WZC praten.

De studie haalt enkele van die “kleutertaalsituaties” aan en de communicatiespecialiste heeft uiteraard helemaal gelijk als ze stelt dat elke mens verschillend is en dat het aanvoelen van dit verschil en daarop inspelen met de juiste communicatie, afgestemd op de persoonlijke noden, de grote uitdaging vormt.  

Dit artikel inspireert me alvast om van enkele toestanden een grappige sketch te maken die we dan o.a. in de WZC’s kunnen brengen. 

Maar even serieus nu: ik hoop dat de slinger in de opleiding van hulpverleners niet gaat overhellen naar de andere kant. Met als resultaat vooral nog een kunstmatig, afstandelijk “mevrouw/mijnheer dit en dat” taaltje! Of nog preciezer: louter hartelijk gaan communiceren uit correctheid. Het soort van kunstmatige hartelijkheid die je ook in vele publiciteitsspots hoort.  Laat het aub nog wat gemeend vanuit het hart komen. Is dat niet de grootste uitdaging? En niet alleen naar senioren toe maar in het algemeen? 

Verzorgers bouwen vaak een heel dichte, vriendschappelijke band op met "hun mensen" en willen vooral die verbondenheid ook laten voelen in hun taalgebruik naar hen toe. Vele verkleinwoorden komen daaruit voort, niet met de bedoeling om ze te kleineren als kleuters! Maar als een uiting van “hen graag zien” en “hen graag verzorgen”. Het merkwaardige is ook dat ze niet alleman met die verkleinwoorden aanspreken, het zijn meestal de mensen die ze net het liefst hebben, die een warme energie rondom zich hebben of hoe zeg je dat, een mooi aura?

Als men van hen gaat eisen dat ze "steeds het grootste respect moeten tonen", vrees ik dat de "taal uit het hart" verloren gaat.

Want respect tonen kweekt vaak onvermijdelijk een beleefde afstand...Daarom worden bvb. de gepensioneerde "professoren" en mensen op dat maatschappelijk niveau vaak het meest afstandelijk benaderd door het personeel. En kunnen juist zij daar onder gaan lijden, vereenzamen, geen "soul-mate" contacten hebben enzovoort. Want uit het vereiste respect durft niemand echt toenadering van uit het hart zoeken met hen.

Communicatie blijkt een wetenschap te zijn maar volgens mij is het naar ouderen toe juist de grootste uitdaging om vanuit een warm buikgevoel te communiceren, niet in een kleutertaaltje maar toch nog met een warmte à la Martine Tanghe in het Journaal. In haar stem hoor je tenminste nog voldoende gevoelsmatig verschil tussen een doodsbericht van kinderen en de files op de weg.
Het dient hartelijk gemeend te zijn, anders voelen de gerespecteerde bewoners dit aan als een soort "valse publiciteitspraat uit de reclamewereld"! Ze zijn op dat vlak echt niet dom. Een mens voelt aan wanneer het gemeend is en wanneer iemand het louter als een onderdeel van zijn/haar job doet en niet echt meent.

Daarom, als zij zich daarbij goed voelen, waarom kunnen mensen waarvoor de verzorger een warme sympathie voelt, niet langer, weliswaar selectief en  met goedgekozen verkleinwoorden aangesproken worden?

Ook wij zeggen toch geregeld: "gaan we samen een lekker koffietje drinken" en niet het veel stijvere"heb je/heeft u  zin in een koffie". Dus waarom zouden verkleinwoorden nu helemaal uit de boot moeten vallen als een soort algemene richtlijn in communicatie met senioren toe. Ok, voor voornamen ligt dat gevoelig, alhoewel ook hier sommige mensen dat juist als een gevoel van warmte en vriendschap beschouwen en wat is daar dan mis mee? Als ze het graag hebben.
Hopelijk mogen we dus nog gezellig “een lekker koffietje gaan drinken” zonder dat we daarom “Janneke effekens te slapekens gaan leggekens...”Daar zijn we het met z’n allen over eens, dat is echt niet nodig.

Ten slotte het allerbelangrijkste lijkt mij toch volgende:

Ook al voelt een verzorger aan dat iemand "op zijn/haar strepen van respect staat", toch is het een kunst (echt geen wetenschap) om althans op subtiele wijze te proberen ook deze mens dichter te benaderen, want heel veel "respect-strepen" zijn eigenlijk een vermomde vorm van zich afsluiten wat leidt tot grotere eenzaamheid en het niet meer in staat zijn van zich nog echt te verbinden met andere mensen. Laat ze aub verder proberen om dit te doorbreken en ook deze mensen uit hun eenzame schulp te krijgen. Uiteraard niet met praat vol verkleinwoorden maar wel met gemeende communicatie vanuit het hart. Met warmte. Zelfs een verkild hart kan zich toch nog uiteindelijk een beetje gaan openen en is dat niet de moeite waard dan?  

Laat het helemaal afschaffen van de verkleinwoorden geen verder teken zijn van de verkilling van onze maatschappij aub. Een lekker koffietje smaakt toch nog warmer en closer dan “we gaan een koffie drinken”.  

Het stoort me verder ook dat het "op de knieën zitten naast een rolstoel" veroordeeld wordt in het Standaard artikel. Moeten we dan altijd uit de hoogte spreken tegen mensen in een rolstoel? Kan het dan juist geen teken van gelijkheid zijn als men door de knieën gaat om op hun ooghoogte, in gelijk oogcontact te praten met hen? 

En ook de kinderliedjes worden als te kleuterig en betuttelend op de schroothoop gegooid. Terwijl specialisten juist stellen dat met dementerenden in groep liedjes uit hun kindertijd zingen juist een gunstige werking op hun gemoed en brein heeft…Vaak kennen ze die teksten nog lang tot in het perfecte detail,lang nadat ze hun dichtste verwanten niet meer herkennnen… 

En wat met de hele facebookgeneratie die juist graag en vaak verkleinwoorden gebruikt? En de artiesten met "waar zijn die handjes" te pas en te onpas in TV Live shows? Enfin, dat ben ik nu ook wel beu gehoord, eerlijk gezegd.

Vandaag nog in De standaard in een ander artikel : “Dat is tofkes” gelezen. Allemaal afschaffen dan ??? 

Ik vrees dat vele verzorgers nu na het lezen van deze artikels de afstandelijke taal gaan hanteren als richtlijn. De verkilling dreigt nog  toe te nemen. Is dat de bedoeling van de senioren communicatie "WETENSCHAP"?  

Wellicht is vanuit ons hart gemeend met de ander praten wat ouderwets geworden en klinkt het niet wetenschappelijk of professioneel genoeg…

 

Het zomert....zwoele traagheid van mijn bestaan....

Dromen van gouden stranden en onbezonnen handen. Van hoge bergtoppen en je niet langer verstoppen. Van hemelsblauw water dat kletst tegen de rotsen. Het intens groene plankton schemert door het azuurblauw.

Maar ik zit thuis, onder het verkoelend bladerdek van de stevige Amerikaanse eiken, die dominerend als ze zijn, hun nek ver boven de beuk en berken uitsteken.  Ik voel me helemaal omringd door “mijn zee van frisse groene bladeren”.

In de zomer kan het hier bijzonder stil zijn, enfin toch tussen het monotoon geronk van de vliegtuigmotoren in. Maar vandaag zijn er niet veel, het is namiddag en dan houden ze zich nog gedeisd. En sinds het succes van de speelpleinwerking spelen de Heikantberg-kinderen enkel nog rondom het Heikant-schooltje. Soms wagen ze zich in het naburige bos maar zeker niet tot hierboven op onze heuvel.

Een deugddoende koele bries en het gekir van de duiven zijn op dit moment mijn enige compagnons.

Ik denk aan mijn droom waaruit ik deze ochtend wakker gleed. Ik deed mee aan een soort toneelstuk, in een koninklijk gewaad van lang vervlogen tijden. Ik was in die kledij aan het wachten en had er iets bovenaan getrokken om warm te houden, maar wat totaal niet paste bij mijn koninklijke outfit. Er was een soort screening bezig met lange wachttijden.  En ik voelde een zekere spanning tussen de partijen; tussen de verschillende (hoofd)rollen? Maar het toneelstuk zou doorgaan en ik zou mijn rol spelen, no matter what.

Wat had zoiets nu te betekenen? Waarom droomde ik dat? Ik was gaan slapen na “Vive le Vélo” en de “Avondetappe”, tja het is volop Tour de France in het hooggebergte. Beide progamma’s hebben me in hun greep, wellicht teveel om goed te zijn, maar het is sterker dan mezelf.  Dus op mijn netvlies stond enkel de problematiek van Jurgen Vandenbroeck gebrand en de koersstrijd van zijn kompanen…Hoe kom ik dan in godsnaam tot de rol in een “costume drama”? En wat heeft het te betekenen? In de herfst en winter hou ik wel van costume drama’s à la Jane Eyre.

Plots bedenk ik dat ik net voor het slapen gaan toch vooral ook onder de indruk was van die “Pyreneeën bewoner” in zijn eenvoudig tentje die in Vive Le Vélo kwam vertellen hoe gelukkig en vrij hij met zijn leven in de bergen wel was. En dat hij liever op de rotsstenen in zijn tentje sliep dan in het comfort van zijn huis want hier was hij vrij en zijn huis noemde hij “een gevangenis die veel onderhoud vraagt”.

En dan was er nog de ex-wielrenner, nu sportfotograaf in “de avondetappe” die eveneens in zijn tentje slaapt en overdag met de fiets tot op verbluffende plekjes bergop peddelt om daar artistieke kiekjes te nemen van coureurs in hun habitat.  Nee, liever een tent langs een riviertje, zei hij, dan in een hotel in een industriezone.

Meer heb ik niet nodig om te gaan dromen…van een stoere wereldreis  in een “Hollandse tot mobilhome verbouwde camionette.”  En net zoals die trekkers op TV intens opgaan in elke gloednieuwe omgeving die zich zo maar voor je ontvouwt. Je kan toch niet sterven zonder de planeet gezien en tot in de uithoeken beleefd te hebben, bedenk ik dan.  

Maar de “show must go on, no matter what” vertelt mijn droom me blijkbaar toch? Hoe verenig ik dat met mijn trekkersdroom die in mijn achterhoofd geregeld opduikt als een weliswaar verre droom, in plaats van eentje om op dit moment in de werkelijkheid te vervullen?

Enkel het gevoel van die beslissing te kunnen nemen, en mijn groene zee van bladeren op zijn minst een tijdje achter me te kunnen laten, dat gevoel doet al deugd op zich. En toch en toch??? Wie weet, komt die verre droom ooit echt wel dichterbij in mijn realiteit??? 

Vanavond ga ik alvast voor “Vive le vélo” eerst nog wat lezen in “De boodschap van de paarden” van Klaus Ferdinand Hempfling die een tijd lang in de Spaanse Pyreneeën achter een kudde wilde paarden heeft aangelopen om te observeren hoe ze met elkaar omgaan; zo de diepe innerlijke waarheid van het leven ontdekkend en belevend….

Ben benieuwd waar ik vannacht van ga dromen?  

En dat is nu het voordeel van een bewolkte zomerse dag...Andy helpt me in de tuin en plukt de groene bonen...Maar als de zon schijnt...dan zoekt hij meteen dekking. Daarom hou ik van de wolken...

Ooit voor een bank gewerkt: "waarom ethiek en bankieren zo moeilijk samen gaan"...

Waarom ethiek en bankieren zo moeilijk samen gaan las ik gisteren in De Standaard en dan vandaag: Hersenactiviteit voorspelt economische crash. Ik heb zelf 17 jaar in een Vlaamse grootbank gewerkt tot in 1995 en de laatste jaren was dat zelfs als perschef. Als een gedragspsycholoog in het eerste artikel concludeert “Sommige bankiers zouden met een verknipte geest eindigen, vergelijkbaar met pedofielen en drugsverslaafden” dan begrijp ik dat helemaal, uit mijn ervaring met sommige topmensen uit “mijn bank”van toen. De “hebzucht naar winst” is zo groot dat ze alle ethiek en moraliteit aan de kant schuiven en in niets nog graten zien. Ik vroeg  me toen al af of “werken voor een bank” niet een soort “strafkamp voor het bewustzijn” is. En is het ook zo in (sommige) andere winstgerichte sectoren?

In tegenstelling tot het artikel geloof ik evenwel niet dat een “saai loon zonder bonussen” echt redding kan brengen of zou volstaan als oplossing.
Volgens mij kan vooral  een bewustzijnsgroei bij een grotere laag van medewerkers dat brengen. Zodat medewerkers  in groep dat “hebzuchtig gedrag” beter kunnen doorzien en niet langer pikken. Enkel door een soort “bewustzijnsrevolutie”  van binnen en van buiten uit (maatschappelijk dus) kan er betenschap komen.
Hoe meer mensen nu depressief worden, hoe meer mensen nu afhaken met een burn out, hoe meer signalen dat het zo niet meer verder kan, pas dan zal er een ruimere voedingsboden komen waarin dergelijk gedrag niet meer getolereerd zal worden door een bredere laag in de samenleving.

Het tweede wetenschappelijk gerichte artikel “Hersenactiviteit voorspelt economische crash” bevestigt dat mensen in massa vaak elkaar blindelings volgen. Ook hier kan bewustwording van dit gedrag een eerste stap zijn in bewustzijnsgroei naar …iets meer voldoeninggevend dan  “alles rond geldgewin te laten draaien”…

 

Nieuwe Andy & Di programma's gesubsidieerd!

Met fierheid kondigen we onze nieuwe programma's aan die door de Vlaamse overheid gesubsidieerd worden,  als aan de 'voorwaarden voor de organisatoren' wordt voldaan.

1. Ons programma:  "Ierse Folk? Ja, maar ook ‘iets in het Nederlands’ aub! (Geniet van… en Zing met… Andy & Di)" : klik hier
2. Ons kerstprogramma "Kerstmis in ’t verschiet. Graag ook een kerstliedje aub? (Zingen rond het “ knappend hout op het vuur”...)" : klik hier

Tenslotte voor alle volledigheid: Hier vindt u de voorwaarden waar u als organisator moet voldoen. 

Hoe de gastvrouw met de warmste glimlach een "vergiftigde dolk" in mijn rug steekt...

In mijn omgeving zijn de suikerrijke desserten nog altijd de barometer bij uitstek voor gastvrijheid, de beoordelingsmaatstaf voor een geslaagd koffiekransje waar niet alleen ouder maar ook het jonger volkje halsstarrig blijft aan vastkleven. En probeer dan maar eens te weigeren…Ik krijg in dat geval steevast de hele groep over me heen: “voor uw lijn moet ge dat toch niet doen zeg”!  Gevolgd door blikken die me keihard vertellen “wat voor een abnormaal wezen ben jij toch”! Ik los dat meestal glimlachend met een kwinkslag op: “ik ben een zuurpruim”.  “Oh???” reageren ze dan verbaasd ietwat zuur kijkend. “Ja want ik hou van fruit, puur fruit, plukvers fruit uit onze eigen tuin op de eerste plaats”.
Maar innerlijk vraag ik me af of het ooit zover zal komen dat de koffiekransjes met gebak/pannenkoeken/wafels/koeken/ijsjes en de hele tralala erbovenop uit de mode zullen geraken en worden vervangen door gezonder alternatieven: zelfgemaakte smoothies zonder toegevoegde suiker, een keuze uit vers fruit….originele gezonde dessertjes???
Aan de wetenschap zal het niet liggen: langs alle kanten verschijnen in de media onderzoeksresultaten over hoe verslavend de ongezonde suiker in allerlei toestanden, in al zijn verschijningsvormen, in voorbereide gerechten tot in brood toe, wel is. En voorlopig zie ik de suikerziektes, de kankers, de cholesterol-, hart -en bloedvatenziektes enzovoort nog niet afnemen in onze contreien, wel integendeel! 
Maar op de koffiekransjes waar ik op uitgenodigd wordt leggen ze die overdonderende artikels blijkbaar gewoon naast zich neer en gastvrouwen blijven hun bezoek deze “vergiftigde lekkernijtjes” aanbieden.  Denkend dat ze dan juist hun warme gastvrijheid tonen…De weigeraar wordt bekeken alsof die een deserteur is die hen niet waardeert…die hen afwijst….
Hetzelfde overkomt me ook vaak met vrienden die me na de welkomskus doodleuk vertellen dat ze verkouden zijn of zelfs grieperig of met een bronchitis rondlopen. Ook daar proberen specialisten als dokter Van Ranst ons hopeloos duidelijk te maken dat je met een verkoudheid zelfs beter thuisblijft want anders breidt die zich ongenadig als een lopend vuurtje uit.  De man en vrouw in de straat (enfin toch in mijn omgeving) lapt dit gewoon aan zijn laars want een welkoms- en afscheidsknuffel is een must geworden en ook hier de obligate barometer voor een ‘warm hart”. Terwijl je zo’n vijf dagen later loopt te snotteren  en je afvraagt “waar heb ik dit weer opgepikt?” En ik ben dan als zangeres nog eens extra benadeeld want mijn stem heb ik wel nodig!
Zal de mens het ooit (af)leren vraag ik me af? Zal de mens ooit inzien dat een “gastvrij hart”, een “warm hart” eigenlijk  compleet het tegenovergestelde is? Dat je dan juist niet een taart onder de neus steekt van iemand die al duidelijk aan overgewicht lijdt, laat staan gewoon iedereen die met zijn gezondheid bezig is? Dat je dan juist niet je verkoudheidsvirus  “with love” doorgeeft via je “met cadeaulint ingepakte gratis knuffel” aan je vrienden?
Misschien vergt het nog enkele jaren extra bewustzijnsgroei bij de mens? Vastgeroeste gewoontes laten zich niet zomaar aan de kant  zetten…en ondertussen blijft de gastvrouw breed glimlachend aandringen dat ik een stuk taart neem want “gij moet het nu toch niet laten voor uw lijn hé”…
Laat me toch vrij in mijn keuze, denk ik dan, laat me toch vrij aub zonder daar dan een oordeel aan te koppelen… Maar we willen er met zijn allen kost wat kost zo graag bijhoren…of niet soms? "Allez vooruit, een halfke dan" zucht ik dik tegen mijn goesting. Anders zit ik er toch maar wat voor "spek en bonen" bij want.. helaas geen fruit op 100 m in de buurt te bespeuren...En de gastvrouw heeft blijkbaar ook geen kaas gegeten van wiskunde ...als ik zo de afmetingen van het stuk op mijn bord bekijk. Met de warmste glimlach steekt ze toch maar lekker een "vergiftigde dolk" in mijn rug...
"Killing us softly (or painfully!) in the long term..."