vrijdag 30 september 2016

Pareltjes van zinnen, geschreven met de pen in onschuldige kinderhanden :



 Ze hebben daar een grote hond. Als er iemand van voor belt, begint hij vanachter te blaffen.
Ik liep langs de beek en zag een boerin een koe melken; in het water zag ik het omgekeerde.
We hadden veel werk, want er waren boterkoeken voor 300 mensen die allemaal opengesneden en gesmeerd moesten worden.
Velen gaan naar de winkel om een groot stuk vlees zoals mijn moeder?. 
We mochten spelen met oude kleren van mijn grootouders die netjes gewassen en gestreken in hun kist liggen.  
We mochten een karretje maken met de overschotjes van grootvader. 
Hoe noemt men de plaats waar beenderen samenkomen? (gewricht) - De beenderen komen samen op het kerkhof. 
Vader is een echte mopperaar. Hij kent altijd de laatste moppen.  
Gelukkig dat onze stofzuiger nogal langdradig is.  
Omdat het zo'n mooi weer was, mochten we nog enkele minuutjes overspel doen. 
Toen ik de brug overreden had, sloeg ik rechtsaf.  
Spaghetti smaakt naar macaroni, maar een beetje langer.  
Ik denk dat ik al lang dood zal zijn tegen dat ik tachtig jaar ben.  
Als grootvader nog leefde, zou hij zich doodgelachen hebben.  
Zus heeft pilletjes gekregen voor de afgang van de dokter.  
Ik ging mijn neef bezoeken die ziek was om hem geluk te wensen.  
We gaven haar een klein pakje met een grote theepot erin. 
Mijn zus was verkleed als verpleegster. Dat was gemakkelijk, want ze is verpleegster.  
"En nu, beste vrienden, gieten we het glas uit op onze dierbare jubilarissen."  
We speelden een leuk spelletje en wie won was dan de winnaar.  
Ik vind dat het gymnastiekuurtje het rapst voorbijgaat. Dat komt misschien omdat het maar een half uurtje is.  

vrijdag 16 september 2016

Gisteren onze voorstelling Working on a Miracle gebracht voor het fijnste publiek dat je je kan indenken: de zusters uit Mechelen/Lier/Duffel. Zo alert en verfijnd gevoel voor humor: zij namen werkelijk alle nuances en boodschappen achter ons muzikaal verhaal op . Wij genieten nog volop na!



LeukMeer reacties weergeven
Reactie

dinsdag 13 september 2016



Vorige zondag had  ik op een fototentoonstelling een heel speciale ontmoeting met een bijzonder iemand. Mama fotografe zat daar in een hoekje met haar baby meisje in de wieg. Ze was alles aan het voorbereiden om de baby haar afgekolfde mamamelk uit een flesje te geven. En het baby meisje reageerde daar overduidelijk erg opgewonden van de honger op.
Ik stond even van deze scène te  genieten…In de impuls van het moment begon ik een babbeltje met de baby. “Hé wat ben je mooi, en jij zit nog half in die prachtige wereld waar jij vandaan komt, is het niet? De fonkelende sterren, de essentie, recht uit de grote harmonie daar, ja ja, daar kom jij vandaan en daar ben je nog een beetje hé…??? ”  Ondertussen beiden in zo’n intens starend oogcontact verwikkeld, zoals alleen baby’s die beginnen rond te kijken dat met jou kunnen doen. Zij staren helemaal door je heen tot je enkel nog de essentie over houdt. En wij waren met ons tweeën die essentie helemaal aan het beleven.
Waar was die honger op dat moment? Waar was die opgewondenheid? Het ongeduld voor dat lekkers? Weg was dat alles; er bleef alleen die diep harmonieuze essentie, alsof het baby meisje me wou zeggen “ik neem je mee naar die prachtige bron van het alles.”
Maar mama was klaar met haar voorbereiding, het was etenstijd.
Ik draaide me weg van de baby, om met de volwassenen te babbelen over de plaatselijke koetjes en kalfjes. Onmiddellijk hoorde ik het baby meisje achter me katoen geven, bleiten van me kan niet meer. En een wat zenuwachtige mama die zich wellicht hopeloos afvroeg “en daarnet had je nog zoveel honger blijkbaar”….

zaterdag 3 september 2016

"Wij vrouwen hebben een vrije keuze van kledij" lees ik nu overal. Ja zolang we als tiener/(jonge) vrouw niet tegen de modetrend ingaan, bedenk ik dan toch. Zelfs de middenleeftijd wordt vaak beoordeeld/veroordeeld op haar uiterlijk. Het is ook grappig hoe je ziet hoe de mannenmode geëvolueerd is. In het voetbal waren het 30 jaar geleden van die super korte shortjes, nu allemaal dezelfde (overigens zedige) sportbroeken tot aan de knie. Zelfde trend in de zwembroek-mode trouwens. 
En op het werk is een business look toch wel een verplichting. Zowel voor man als vrouw.
Laat ons stoppen met al te hypocriet te zijn: de mode-industrie moet draaien dus elk seizoen volgen wij slaafs mee. Als we maar kopen, de economie bepaalt onze keuzes blijkbaar...
En ok, je bent vrij om daar niet aan mee te doen. Maar dan moet je wel sterk in je schoenen staan want oordeel/veroordeling door de "referentie-groep/massa" is dan je deel...

vrijdag 12 augustus 2016

Ik schreef deze week een reactie naar de journalist van het artikel in De Standaard "Vooral vrouwen zijn langdurig ziek" over de vele burn outs bij de generatie vrouwen met jonge kinderen:http://www.standaard.be/cnt/dmf20160810_02420117. 
En zie, morgen, in DS weekendkrant dus,  wordt die gepubliceerd in "de brief van de dag" onder de rubriek "Opinie", helemaal achteraan in de krant volgens mij. 
Toch wel een beetje fier, ook al bedenk ik eveneens "oei, er komt misschien reactie van de andere kant op".
Hieronder alvast mijn reactie die je dus morgen normaal gezien ook in De Standaard zal kunnen lezen:
 
Heel interessant artikel, maar ik denk toch nog een belangrijke toevoeging te hebben.
Onder mijn kennissen (vooral de vrouwen dan) tussen de 50 en 60 jaar zitten er ook steeds meer en meer thuis met een burn out. En  die geven een andere reden op dan de sandwich generatie. Zij stellen dat ze meer en meer in een hopeloos conflict kwamen tussen hun innerlijke behoefte aan meer menselijkheid, rustiger werktempo, gezapiger sfeer (met nostalgie naar vroeger toen de postbode bij wijze van spreken nog tijd had om een babbeltje te slaan met de oudere mensen) enerzijds en de verwachting van het bedrijf/de organisatie met hun steeds maar verder gaande reorganisaties, competitie ijver, druk, alles alsmaar efficiënter, alles wordt complexer enzovoort anderzijds.
Zij vertellen mij dat je vroeger nog kon praten over een persoonlijk probleem maar dat je dat nu in de "vind ik leuk" omgeving met "we gaan met z'n allen omhoog, nog hoger, nog hoger" echt niet meer kan. Er is ook minder respect voor mensen van de oudere generatie, die moeten maar meedraaien, mee vernieuwen, economische denken, efficiëntie is de norm enzovoort...Terwijl die generatie wel nog levendige herinneringen heeft aan een veel gezapiger tempo van 25 jaar geleden toen zij  jong waren in het bedrijf. Zij vragen zich dan ook echt af: waarom boeten we zoveel in aan levenskwaliteit op het werk en moeten we de "feel good show" meespelen ten koste van onze gezondheid? Voor de groei? Voor de bedrijfswinst? Voor nog meer comfort? In hun goed geïsoleerde moderne snufjeswoning voelen ze hun burn out des te erger als ze languit plat liggen in hun comfy fauteuil met het must have design label er op. Moet het persé nog allemaal, vragen ze zich af?
Vrouwen voelen dit misschien sneller of in grotere mate dan mannen? Het feit dat er voor hen geen andere optie is dan meedraaien met het beleid van hogerop kan dit niet anders dan na verloop van tijd serieuze kortsluiting geven.
En wie weet begint de sandwich generatie dat zich ook meer en meer af te vragen? Moeten wij ons aanpassen aan een onmenselijk systeem of moet het systeem niet (zelfs drastisch) veranderen ten goede van de mens die er in werkt? Ik hoor ook jonge mensen vertellen dat het "vermijd een burn out vriendelijke label" van vele bedrijven maar een publiciteitsstunt is maar dat ondertussen alle cijfers moeten gehaald worden in superlange werkweken vol overuren...
Vriendelijke groeten
Diane De Caluwe

maandag 1 augustus 2016

En hier is hij dan, onze super korte trailer van onze muzikale vertel-voorstelling "Working on a Miracle". Live voorstelling die door organisaties kan geboekt worden, de complete voorstelling ook verkrijgbaar op DVD....
https://www.youtube.com/watch?v=m1zXG50UD1I

De muzikale vertel-voorstelling "Werken aan een Mirakel" vertelt ons "ongewone" levensverhaal met zijn merkwaardigheden, mysterie, geheimen en…
youtube.com

woensdag 27 juli 2016



Onze DVD "Working on a Miracle" is klaar. Onze muzikale vertelvoorstelling die de organisaties in Vlaanderen echt wel appreciëren is dus nu ook integraal te bekijken en beluisteren op DVD. Kostenvergoeding voor maanden werk amper 10 eurootjes. Vanaf 1 september vliegen we er weer in met "Working on a Miracle" bij Neos Beringen. En op 15 september mogen we een groep gepensioneerde zusterkes in Lier inspireren met ons Mirakel-voorstelling! Wat kan het leven mooi zijn...Allez vooruit, eerst nog wat braambessen gaan plukken in onze eettuin.
Klik hier voor alle info over de voorstelling