Lang geleden dat ik nog iets van me liet horen....

God wat is het lang geleden dat ik nog iets in dit dagboek neerpende. Maar ja, ondertussen in september even op reis geweest, met onze caravan in Normandië en nu bezig om, o.a., de happening voor niet minder dan 750 senioren hier in Rotselaar, op hun jaarlijks groot feest op vrijdag 15 november voor te bereiden. Dit te samen met de Harmonie Rotselaers Ware Vrienden.
We lanceren er onze In Flanders Fields Film  en het samen zingen met de Harmonie belooft! De gemeente had ons in april op een happening van de Harmonie zelf bezig gezien, en hun beslissing om ons te vragen voor het seniorenfeest was snel in kannen en kruiken.  Een hele eer want normaal gezien treden daar namen uit de showbizz op. 

Maar dus bijzondere herinneringen aan ons caravantripje in september. Mosselen gegeten die we zelf, bij volle maan, geplukt hebben op de befaamde Normandy War Beaches! Lange fietstochten en dito wandelingen gemaakt, de belangrijkste oorlogssites bezocht en dat raakt echt wel. Als je bvb. ziet in welke levensomstandigheden die jongens van nauwelijks 17 jaar in ijskoude donkere bunkers onder de grond moesten leven, om van de rijenlange war cemeteries nog te zwijgen..

Ik zweer bij ons caravanneke om zo'n trip te maken. Velen lachen er mee als ze de Hollanders zich op hun zuiderse trektocht als slakken zien verplaatsen maar ze kennen de vele voordelen niet.
Je ligt te slapen in je eigen "huisje" en dat is echt goud waard. Want iedereen kent wel de pijnlijke herinneringen aan de slapeloze nachten als je voor het eerst ergens in een vreemd bed slaapt. In je caravan lig je in je vertrouwd bed met je eigen beddengoed. Je kan lekker kokkerellen, je weet dan ook wat er in de kookpot gaat en op vakantie kan je er juist rustig de tijd voor nemen om er een echt feest van te maken. Je leeft buiten (ja wij hebben geen druppel regen gezien) en vooral: wij konden de zee dag en nacht als het ware "voelen". Dichter te midden van de natuur, en toch het nodige comfort hebben, nee dichter kan je echt niet geraken.
Niets smaakte ooit zo lekker als die zelf geplukte mosselen van bij de volle maan. Een dame uit de streek vertelde ons immers dat enkel de volle maan de "marées" de zee dieper doet teruglopen bij laag tij en dat je daarom juist dan de lekkerste mosselen kan plukken. Een andere dame gaf ons tijdens de pluktocht ook een prachtige gelukskei van het strand cadeau...
Nee, we hebben er echt geleefd als God in Frankrijk!

Op shopping in Rue de Brabant...wat een belevenis!

Ben je al eens in de “Rue de Brabant” in Brussel gaan shoppen? Dat is pas een ervaring die je nooit meer vergeet.

Gisteren trok ik er heen met mijn goeie vriendin Ly. Van zodra je de trein afstapt in Brussel Noord en langs de achterkant de voor elke treinreiziger overbekende roze ramenstraat  oversteekt, kom je langs een dwarsstraatje in de parallel lopende Rue de Brabant terecht.
Prachtige jurkjes aan 5 euro het stuk lachen ons toe op deze zonovergoten augustusdag. Je vindt er ook tapijten, keukengerei allerhande, enfin zowat alles wat een mens praktisch in het huishouden nodig heeft.
Je waant je niet in een Noord Afrikaans land, je bent er gewoon. Geen vlaming mijlenver te bespeuren, de exotische muziek, de geuren, het lustig gebrabbel van de kleurlingen rondom ons, kortom de hele sfeer maakt dat je je onmiddellijk ondergedompeld voelt in de warme Afrikaanse easy living, nochalance… maar dan op nauwelijks 20 minuten reizen van mijn Vlaamse deur.

De jurkjes pas je in het achterkamertje van de winkel terwijl –in ons geval- de bediende uit India (ja die zijn er hier ook) zich uitslooft om in de grote voorraad kledij de gepaste maat voor ons te vinden. We mogen hem om het even wat vragen, met zijn eeuwige smile is niets hem teveel, en dat voor een schamele 5 euro het stuk.

We zien het de”gestylde Inno dame”, voor heel wat meer geld overigens, echt niet doen want dan krijg je gegarandeerd binnen de seconde de meest verzuurde blik op je geworpen. Nee, zo’n toegewijde bediening bestaat in Vlaanderen niet meer, dat is duidelijk.
In de Rue de Brabant daarentegen voelen wij ons letterlijk de Koning(in)nen te rijk.
Waar die 5 euro jurkjes gemaakt zijn, wil je niet echt weten maar dat geldt ook voor de overigens veel duurdere kledij in de meeste winkels in Vlaanderen.
Hier kan je dan ook nog eens gaan onderhandelen over de eindprijs bij aankoop van meerdere stuks maar onze man uit India zit overduidelijk aan zijn 5 euro limiet dus doen we dat wijselijk niet.

Zo, met onze behoorlijk gevulde plastieken zakjes is het tijd om iets lekkers te gaan eten want het is ondertussen middag.

Ly kent van haar vorige shopping expeditie een klein Egyptisch restaurantje waar ze –voor de figuurlijke appel en het ei - overheerlijke gegrilde sardienen met frietjes , gegarneerd met  gezonde rauwkost opdienen. Maar eerst en vooral komen ze al die potjes met lekkere sausjes voor je neus zetten. Eens wij onze visschotel letterlijk aan het verorberen zijn, komt de over vriendelijke Egyptische bediende zijn 2 koninginnen ook nog 4 platte Afrikaanse broodjes presenteren om mee in de sausjes te doppen. En terwijl we  de sierlijke limoenenboom buiten in de tuin bewonderen (ja hoor, te midden in Brussel) , laten we geen kruimeltje of visrestje  liggen…zo smaakt het ons. Middag- en avondmaal genot in 1 noem ik dat!

En dan moet het beste nog komen! Want na nog een uurtje verder geslenterd te hebben op onze Noord Afrikaanse trip is het tijd voor een kopje thee. En daarvoor weet Ly een authentiek caféetje liggen. Eentje met rechttoe rechtaan tafeltjes zonder tra la la en vooral waar ze het water voor de thee echt goed laten doorkoken, in tegenstelling tot de meeste Vlaamse tavernes waar je zelf het theezakje in lauwig water moet onderdompelen (volgens mijn Britse echtgenoot kunnen de meeste Vlaamse tavernes geen thee naar behoren serveren). Ook hier worden we bediend als de hoogste koninginnen.

Maar dan volgt de uniekste van de unieke belevenissen op onze shopping trip. Aan onze linkerkant zitten 4 pikzwarte mannen gezellig te leuteren in hun moedertaal en aan onze rechterkant nog eens zo’n 4tal.

Wij als enige vrouwen en dan nog eens blank –op oma leeftijd maar zonder de typische oma kledij – daar tussenin dus. We zien ze af en toe van uit hun ooghoeken even opkijken naar ons met een gemengde blik van “wat komen die oma’s die geen oma zijn hier in godsnaam doen” afgewisseld met “hé dat is ons hier nog nooit overkomen”. Maar van zodra wij terugkijken kijken ze zedig weg naar hun tafelgenoten. Is het het soort van respect dat ze hun eigen mama’s verschuldigd zijn? Of hebben wij hen zodanig verrast dat ze het echt niet kunnen plaatsen? Het geeft ons in elk geval veel binnenpretjes, een warempel “Benidorm bastards” gevoel, nee echt  een super unieke innerlijke beleving van het moment.
Spijtig dat er niemand is om dit op foto vast te leggen, want dit is echt ook wel kunstzinnig uniek te noemen. Hoe dan ook, dit moment zal ik voor eeuwig koesteren in mijn fotografisch geheugen. Want zo maar eind augustus op 20 minuten reizen van mijn degelijke Vlaamse deur beleven mijn vriendin en ikzelf een van ons mooiste vakantie-momenten ooit…

En dan is het nog niet afgelopen, o nee..Een eindje verderop gewandeld wordt Ly een beetje moe en toevallig zijn we bij de schattige Sint Jean et Nicolas Kerk beland. We gluren door de glazen deur binnen en zien meteen een nonnetje ons lachend welkom wuiven. Dat laten we ons geen twee keer zeggen dus wij naar binnen. Echt gezellig is die Kerk met het altaar in het midden van de kerk en alle stoelen daar in een mooie cirkel rondom. Het nonnetje komt blijkbaar uit Nederland en heeft behoefte aan een gezellige babbel, terwijl wij even rusten van al dat gewinkel en genieten  van de stilte die de Kerk ons tussen haar gebabbel door biedt. “Jullie moeten echt eens komen op een zondag als de Afrikaanse families hier al dansend hun gospels zingen!”

“Dat gaan we zeker en vast een dezer doen” zeg ik “want we houden van zo’n belevingen!” Met ondertussen een guitige knipoog naar Ly!

Ietwat toeristisch vermoeid maar meer dan volkomen voldaan brengt de trein ons terug in Vlaanderenland. Wat leuk, zo voor een schamele 12,60 euro naar Afrika trekken, echt bedankt lieve vriendin, roep ik Ly nog na als ze naar haar Leuvens flatje fietst en ik de boemeltrein naar Rotselaar in duik…

Voor herhaling vatbaar, zeker weten!

 

 

 

Onze muzikale kortfilm "In Flanders Fields New" nu op YouTube

In het kader van de 100 jaar herdenking van WOI heeft Andy een muzikale kortfilm gemaakt op basis van het gedicht van John McCrae, "In Flanders Fields." .

Het heeft hem "bloed, zweet en tranen" gekost om de woorden in muziek en beelden te vatten maar nu is het klaar om het met "de wereld" te delen.

We hebben zopas ook vernomen dat het gereputeerde In Flanders Fields Museum in Ieper onze kortfilm zal mee verspreiden. Ze vinden hem erg geslaagd. Wij zijn natuurlijk blij met deze erkenning.
 

Klik op en kijk naar deze link en stuur hem ook gerust door naar vrienden, kennissen en leden van uw organisatie.

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=suPTepmSx18&feature=youtu.be

Wetenschappelijke verklaring voor bijna dood ervaringen

De media pakken vandaag uit met een wetenschappelijke verklaring van de bijna dood ervaringen.
Allemaal goed en wel: een verhoogde hersenactiviteit. Maar uit alle studies die ik tot dusver over bijna dood ervaringen gelezen heb + 2 verhalen van mensen die het zelf beleefden + last but not least een eigen persoonlijke ervaring in de sfeer van BDE's mogen ze mij ook een wetenschappelijke verklaring geven waarom de meeste mensen, zo niet allen, daarna andere prioriteiten in hun leven stellen. En die prioriteiten gaan allemaal in dezelfde richting: meer onbaatzuchtigheid, mededogen, empathie, zich ten dienste willen stellen van 'het goede', een missie voelen om deze planeet gunstig te helpen, pakken minder ego gerichtheid enzovoort enzovoort...En daar gaat het hem om bij deze mensen; hun leven neemt heel vaak een drastische wending aan: de meesten kunnen geen louter competitief op geld en winstgerichte job meer uitoefenen want dat interesseert hen niet meer. Er moet iets dienstbaar inzitten.Iets sociaal, de drang om mensen te helpen in hun wezen, in hun geluk enzovoort is heel groot .

Niet 1 maar 2 tonen lager...

Vroeger droomden we er van bekende muzikanten te worden omwille van meer impact en om ons eigen werk te kunnen brengen in plaats van steeds weer die gekende covers van anderen. Nu dromen we daar van om niet meer zelf te moeten opstellen en afbreken na een optreden...
Vooral die late ambiance happenings laten hun sporen na op onze spieren! We zijn al zo moe na het opstellen en sound testen dat we ons echt geen zorgen meer kunnen maken over de happening zelf! In het hoofd relaxed, dat wel...vergelijkbaar met hoe je je voelt na enkele uurtjes intensief tuinieren!"
Gisterenavond  bijzonder laat in bed (of moet ik zeggen in de vroege uurtjes) na een ambiance Irish evening op een grote camping. Vandaag zingen we niet 1 maar 2 tonen lager!
En onze buren maar zeggen hoe leuk het leven van muzikanten toch moet zijn....Och ja, ze voelen de dag na een ambiance optreden niet hoe ze alleen nog maar een vrij vermoeid schrapend stemgeluid kunnen uitbrengen, om nog te zwijgen over al die stijve spieren...
En voor de schamele kostenvergoeding om een hele dag op trot en in de weer te zijn, moet je het zeker en vast niet doen.
Nee, lieve mensen, onze drijfveer is idealisme en passie, wat zakenmensen wellicht "naïviteit" zouden noemen.
En toch willen we niet ruilen  met hen...Maar ja, het is dan ook "slechts" een overigens zeer onregelmatige hobby...die we voor niets ter wereld zouden willen missen!

Gewoon zomeren...

Ook al is het wat stil rond ons, Andy & Di doen nog altijd voort met hun muzikale dans, zang en samenzang show met rollende of kabbelende bindteksten tussendoor…enzovoort…

Maar ja, wat kunnen we melden op onze blog ? Gewoon dat we bezig zijn met dingen voor te bereiden voor het najaar: vooral dan onze nieuwe film om onze muzikale versie van het gedicht ‘In Flanders Fields’ te begeleiden. We hebben een aantal optredens in de pijplijn waar dit nummer de hoofdmoot zal worden. Andy is de afgelopen maanden vooral met dat 5 minuten durende filmke bezig geweest maar het resultaat oogt veelbelovend!

Ik geniet elk jaar van de zomerse periode: vooral van het letterlijk buiten leven : alle deuren open, elke ochtend groentekes en fruit oogsten, wat filosoferen en genieten vanuit een luie zetel, eens op het voorterras zitten, eens op het achterterras ook en bij regen in de veranda…Naar de Plas hier vlakbij gaan zwemmen of een avondwandeling maken, een beetje poetsen in het huis, wat onderhoudswerken doen ook en verder ook snoeien in de tuin. Met een vriendin bij babbelen,’s avonds alles water geven bij droog weer (dat is hier een hele klus!).

Je ziet het, niets speciaals te melden maar wel gelukkig gewoon zomeren en daar al werkend van genieten…Meer moet dat niet zijn.

"Ma vie est belle" ?!

Terwijl Andy volop bezig is aan zijn In Flanders Fields productie die in  het najaar gelanceerd wordt, ben ik tijdelijk artieste af. Oei? Even verduidelijken.

Andy werkt aan een prachtige kortfilm om ons nummer In Flanders Fields (het gedicht van John McCrae dat Andy op muziek gezet heeft) met sterke beelden te begeleiden. We hebben daarvoor een paar weken geleden intens gefilmd in de Westhoek, rond Ieper en Diksmuide, uiteraard in het volle poppies (klaprozen) seizoen. Maar ook op andere plaatsen, om de mooiste ‘vlaamse velden’ in beelden te vangen.  In het najaar hebben we alvast twee speciale afspraken om deze film te tonen (terwijl we het nummer live zingen): in november voor 750 senioren van ons dorp en in januari voor de jaarlijkse tocht in samenwerking met een school hier in de buurt; tocht die dit jaar in het teken staat van WOI. Tot daar Andy.

Ondertussen voel ik me een beetje artieste af omdat we in het zomerse festival seizoen niet veel optredens hebben. Wij zijn vooral gericht op organisaties die in de andere seizoenen hun ledenfeesten houden.

Tijdens de zomer transformeer ik dan ook in een (moes)tuinvrouw, naast huisvrouw (die taak staat helaas uiterst zelden op hold). Speciaal om mij te inspireren zingt Andy dan dolgraag plagend, of beter gezegd uitdagend het nummer van de groep Rammstein “do do do de was bitch” (of zoiets toch) voor mij!

Voor de was niet echt veel tijd, of liever gezegd het betreft een ander soort was. Want onze tuin krioelt op dit moment van alle soorten bessen waar je uren plukwerk aan hebt (omdat ze zo klein van was zijn), bosaardbeitjes en ook gewone , frambozen enzovoort enzovoort…Al dat roods moet dan natuurlijk bovendien nog  in confituur verwerkt worden want zo krijgen we dat echt niet opgegeten.

Dan verlang ik soms wel eens naar pluk-helpers. Maar ja, waar vind je die.... en dan nog. Want zoals menig huisvrouw zal beamen: dat plukwerk loopt niet strikt gepland, dat is tussen de was (ja Andy!) de kuis, de opruim, de boodschappen, de boekhouding van ons VZWtje, de rekeningen betalen, het op en neer naar de garage rijden met kapotte uitlaat en de hele praktische organisatie (lees troep) van ons huishouden door…

Ik moet eerlijk toegeven, soms zit het me wel eens tot hier (aanwijzen tot waar overbodig, je begrijpt me wel) en krijg ik last van overrompelende faalangst gevoelens. Want tuinieren is echt wel een kunst. Ja hoor, neemt nu bvb het nagaan of de besjes echt rijp zijn. Je wil die zoveel mogelijk in een keer trekken maar dan moet je echt geduld hebben en fine tuning om toe te slaan op het moment dat het merendeel er zo wat wijnrood uit ziet in plaats van felrood. Ze moeten zacht aanvoelen en bijna vanzelf in de mand rollen….Ja, mijn (on)geduld wordt echt serieus op de proef gesteld. Want dikwijls speelt het weer een ambetante rol omdat het hier zo wisselvallig kan zijn op ons Belgisch planeetlapje.

Dat voortdurend flexibel herplannen van mijn dagbesteding, o.m. in functie van het weer,  werkt me dan ook wel eens op mijn zenuwen.

O ja, want je wil toch ook tussendoor eens afspreken met je vriendinnen, een bbq plannen met bevriende koppels enzovoort…Maar hier op onze snel uitdrogende grond moet ik ’s avonds geregeld de hele boel water geven ipv me gezellig neer te vleien naast de bbq!

Kortom, tuinieren is mooi maar in die faalangst crisis momenten verwens je jezelf toch dat je niet op een controleerbaar appartementje hokt, liefst zo eentje dat uitkijkt op andermans tuinen….

Nee, alle respect voor de echte boerinnen van vroeger die daarnaast ook nog eens een kroost proper en op het rechte pad moesten houden.

Gelukkig kan ik tijdens de Ronde van Frankrijk met mijn koptelefoon paraderen als een robotachtig wezen mijn besjes plukkend, terwijl Michel Wuyts en José De Cauwer er duchtig op los tateren met hun onophoudende analyses, 3 weken lang, wie er nu toch die rit gaat winnen, die groene trui gaat veroveren en wie er in  godsnaam die tour gaat binnen rijven…Want in tegenstelling tot een goeie tuinder hebben ze het geduld niet om gewoon 3 weken te wachten tot de vrucht rijp in de mand valt. Maar zouden ze beseffen dat ze mij ondertussen, met hun gezapig gekwetter, energie geven om het hier vol te houden in ons moestuintje?

Dit gezegd zijnde…tuinieren is al bij al toch iets gemakkelijker dan creatief nieuwe dingen voor Andy & Di in concert bedenken. Alhoewel het soms ook allemaal wel erg vlot op gang komt…dit jaar voel ik me op dat vlak een beetje creatief lui (of zit ik even op droog zaad???)

Ik moet eerlijk toegeven: soms benijd ik Andy die als man vooral projectmatig werkt: “nu ben ik met In Flanders Fields bezig Di, ge moet me niet storen voor iets anders…” Herken je het dames?

En toch, al bij al, terwijl ik dit hier nu in het zonnetje aan het schrijven ben, het “getwitter” van de vogels en het verkoelend briesje, dat de bladeren tot rustgevende sisklanken aanzet (wat anders dan rammende Rammstein Andy die me de was doet doen), als enige getuigen…ma vie est belle, zo gevarieerd zeg. Nee, dit jaar ga ik nog niet op een appartementje  hokken…