Nog lang voor de eerste noot klinkt, is de zaal al volgelopen. Bij elke Okra-seniorengroep zijn de leden steevast ruim een uur op voorhand aanwezig, een zekerheid zo vast als Kerstmis zelf. De stoelen schuiven, de glazen klinken, hun verhalen dwarrelen over de tafels. Oude herinneringen worden afgestoft alsof het kerstballen zijn, net op tijd opgeblonken voor de feestdagen.

Ons geluidsysteem hebben we in alle vroegte opgesteld, nog voor de wedloop van de Okra leden naar hun vertrouwd plaatsje in de zaal begon. Partituren netjes klaar, de sound scherp afgestemd als een kerstster (oké, bijna dan).

Achter de coulissen schuilen we voorlopig nog, steevast met een kloppend hartje: gaat het publiek ons smaken? Zoals Will Tura het ooit zo veelzeggend krachtig verwoordde: ‘plankenkoorts is hét teken bij uitstek van respect voor jouw publiek.’

De laatste week van onze kerstconcerten 2025 voor de vele Vlaamse verenigingen is ingezet, bijna is het weer eens afgelopen, ons 30ste jaar kerstconcerten ondertussen. Bijna gedaan. En net dát maakt dit moment zo bijzonder. Die paar seconden vóór het startschot, wanneer alles nog mogelijk is. Wanneer spanning en goesting hand in hand staan, en muziek al in de lucht hangt zonder dat iemand ze hoort.

Dan kijken we elkaar even aan.

Andy & Di, een Brits-Vlaams duo, klaar om ook bij deze Okra groep Kerst te brengen.

En plots weten we het zeker: wat er ook gebeurt… dit is waarom we het doen.

 

Waar een wil is… ligt soms ook een nekhernia

We worden tegenwoordig overspoeld met slogans als “push je grenzen”, “no pain, no gain”, en “mentaal sterk is het nieuwe sixpack”. De fitnesszalen puilen uit, en zelfs op sociale media lijken velen ineens een halve topsporter.

En ik? Ik ben 68, en besloot vrolijk mee te doen. Niet in de fitness, maar wel thuis in onze grote bostuin waar aan uitdagende krachttoeren uithalen (o.a. bij snoeiwerken) geen gebrek is. Resultaat: een nekhernia. Gratis en voor niets, netjes verpakt met pijnscheuten, slapeloze nachten en een abonnement van 18 kinesessies. De dokter vertelde erbij dat zoiets gerust drie maanden kan duren. Drie maanden! Betekent in mijn geval tot eind oktober, want ja, eind juli mocht ik dit ‘cadeautje’ ontvangen!

Nu, aan wilskracht heb ik nooit gebrek gehad. Mijn moeder hamerde er al in: “Waar een wil is, is een weg.” Alleen blijkt dat die weg soms rechtstreeks naar de kinesist leidt. Vorig jaar leverde mijn overijverige lentekuis me al een blessure aan mijn monnikskapspier op. Mijn “wilskracht mantra” heeft me nog steeds serieus in zijn greep… dit jaar was het dus bingo voor de nek.

De eerste dagen waren een horrorfilm zonder pauzeknop. Zelfs de maximale dosis pijnstillers kon de pijn niet temperen. Je loopt (nou ja, kruipt) letterlijk de muren op. Nu, een dikke maand later, gaat het wat beter, maar van de kinesist moet ik me nog braaf houden aan ‘enkel lichte huishoudelijke taken en wandelingen’. Een van mijn grote voornemens, Swedish Death Cleaning (ofte: opruimen voor gevorderden), blijft dus ook voorlopig “op het schap” staan wachten. Net als snoeiwerken, fietsen en autorijden. Onze tuin ziet er nu uit alsof hij me uitlacht.

Conclusie: wilskracht is een prachtige deugd. Maar als je op 68 nog denkt dat je 3 x 7 bent, word je keihard teruggefloten door je eigen lijf. Tegen eind oktober hoop ik weer ‘de oude’ te zijn. Al weet ik intussen: dit was/is de meest pijnlijke én ambetante levensles tot nu toe.

En die trend dat 70 tegenwoordig nog “jong” is? Poetin en Xi Jinping hebben er zelfs over gefluisterd toen een microfoon openstond: “Vroeger werd een mens maximaal 70, maar nu ben je dan nog een kind.”
Nou, ik eis mijn recht op om op mijn 68ste gewoon écht 68 te zijn. Mijn nieuwe mantra? “Ken je limieten.”

Enfin, dat neem ik me toch voor. Nu alleen nog hopen dat mijn innerlijke “waar een wil is, is een weg” eindelijk een beetje kan worden getemd. Want zeg nu zelf: geduld is óók een schone deugd.

Even op adem komen...na een druk en bruisend lenteseizoen vol muziek en magie. Wat een rollercoaster was het: optredens in overvloed, de hartverwarmende trouw van Andrews dochter in het mooie Devon in Engeland, met tussendoor de kleinkids die ons huis voor even omtoverden tot een gezellige speeltuin.

Eén optreden blijft extra nazinderen: onze passage in het Kasteel van Moerkerke voor de onderwijssenioren uit Brugge en de Oostkust. Wat een setting! Een historisch pareltje, doordrenkt van verhalen en sfeer. En die senioren... wat een topgezelschap! Ze genoten zichtbaar en hoorbaar van onze twee sprankelende sets, vol onverwachte twists en muzikale verrassingen.

Natuurlijk is elk optreden uniek, maar dit? Dit stak er echt bovenuit. De ruimte, de akoestiek die onze stemmen lieten glanzen, het warme onthaal... Alles klopte gewoon.

Maar nu... schakelen we een versnelling lager. De zomer roept, en met een huis en tuin die wat meer van onze aandacht verdienen, kleinkids uit Leeds in de UK de we effe kunnen bezoeken tijdens hun vakantie in 'The Netherlands', ook de kleinkids uit Luxembourg, lieve vrienden dichtbij en een to do-lijst die dringend afgestoft moet worden, komt die pauze geen dag te vroeg. Maar alles mag toch even wat trager.

We genieten van het langzamer ritme, en hopen stiekem dat de zomer nét dat tikkeltje langer duurt.

Vanaf september staan we als Andy & Di natuurlijk weer op het podium, opgeladen en vol goesting.

Historische foto van het Kasteel van Moerkerke:

Voor de verandering geef ik via de link hieronder eens een inkijk in onze comfortabele kleedkamers-ruimte voor ons optreden op 18 maart 2025. Ja, we boften, echt luxe ruimtes voor ons. Mag ook wel eens. Want soms zijn enkel toiletten beschikbaar, of een 'achterhoek' een plaats in de keuken van de zaal, een kelder, een zolder. Soms ook een vergaderzaaltje. We hebben in 30 jaar Andy & Di ons al in alle soorten ruimtes mogen omkleden en ons voorbereiden op het optreden..

https://www.facebook.com/share/v/16HShJCubR/

 In mijn pen gekropen voor een nieuwjaarsboodschap:

Op Oudjaar staren we vol belofte richting Nieuwjaar. We dromen ons gek, over kansen, avonturen, warme verbinding, ja liefde. 2025 ligt nu vlak voor ons als een nog maagdelijk wit rimpelvrij blad, geduldig wachtend om gevuld te worden met vreugde, groei en samenzijn.

Laat ons in 2025 streven naar meer connectie, meer begrip, meer momenten die elkaars hart intens verwarmen. Van die zalige momenten die in ons geheugen blijven hangen als steun voor de momenten dat het eens minder gaat. Moge we de uitdagingen omarmen, de successen vieren, het verdriet om verlies helend delen en elkaar blijven inspireren om een gelukkige staat van zijn te beleven.

Op naar een jaar vol licht, liefde en nu nog ongekende oneindige mogelijkheden. Samen maken we er iets moois van! Laten we 2025 stralend aanvatten!

Tijdens de week van de senioren hebben we ons publiek ook eens in de bloemetjes gezet na ons optreden. Met dank aan Isa die de foto nam.

Omdat 11 november er aan komt. Omdat er nog steeds kwalijke oorlogen woeden op onze planeet. Omdat we in tijden van groeiende onzekerheden leven, sinds vandaag alvast op vlak van internationale politiek. Omdat er golven zijn, na zware tijden hopelijk zo snel mogelijke goede tijden, of hebben we eerst nog het dieptepunt te passeren? Omdat we desalniettemin blijven hopen op wereldvrede, een nieuwe wereldorde.