woensdag 14 februari 2018


Nee dit stuk gaat niet over nostalgie. Ik ben immers een gelukkige zestiger die zich wanneer ze maar wil kan opladen aan de ultieme verbeelding van ‘voel hoe de krachtige kristalenergie doorheen heel je lichaam stroomt.’
En toch, daarstraks liep ik zo wat te ‘jogwandelen’ (zo benoem ik de combinatie van joggen en wandelen) in het natuurwoonpark waar we het geluk hebben van te wonen. Het is Krokusvakantie. Ook al zit ons woonpark al enige tijd behoorlijk vol van jonge gezinnen met kinderen in hun gloednieuwe strakke witte villa’s, je kan hier enkel de waakhonden horen blaffen. Waar zitten dan die kinderen te spelen?
En zie, heimwee naar vroeger overvalt me plots. Toen wij op de boerderij elke vakantiedag benutten om van alles en nog wat uit te steken, buiten, o ja, steeds buiten… Of bij slecht weer in de schuur op de strozolder. ‘Nu laat je jezelf toch overmannen door nostalgie’. Allee vooruit, terug naar het hier en nu in ons o zo winters zonnige natuurwoonpark. Geniet van al die blaffende honden die o zo goed op de verlaten huizen van hun bazen passen. Voel hoe de glasheldere kristalenergie je lichaam helemaal inneemt. Laat je vullen.
Al veel beter, zo helemaal in het ‘hier’. Het is wat het is, ja ‘dat is’.
Maar een paar uur later steekt ze weer haar kop op, mijn vertrouwde vriendin, Nostalgia. Zo’n 20 jaar wonen we hier ondertussen op onze beboste heuvel. In mijn herinnering zie ik mezelf in die heerlijke beginjaren over ons terras lopen en op de fiets vertrekken langs de meest pittoreske, landelijke weggetjes. Och God, waar is de tijd, toen we nog in volle bloei voor ons uit stonden te staren in de stralende ochtendzon… ‘Spiegelbeeld’ hoor ik Willeke Alberti plots in mijn hoofd zingen. O nee, niet Willeke die haar ballades zingt, daar moest ik vroeger zo van ontroering bij huilen. Iets in haar stem vereeuwigt dat pure nostalgische, haast in elk nummer dat ze zong.
Waar is mijn kristalenergie redding? Laat ze maar binnenstromen, laat me kristalenergie worden, helemaal in het hier en nu! Oef, ik voel me meteen gezegend in dat kristallen energetisch lichaam, in mijn verbeelding knipoog ik guitig naar glimlachende glazuurblauwe ogen die niet van deze wereld zijn.
Nostalgia, hou nu je kop maar. Ik heb echt geen heimwee naar die ellendige kostschool, terwijl ik bij het opruimen van wat kasten op de bestofte dagboeken van de donkerste periode uit mijn leven als tiener stuit. Ook al niet naar al die mislukte pogingen als jonge vrouw om een liefdesrelatie op te bouwen. Ja de ware Jacob, als die al bestaat, liet bij mij lang op zich wachten. Nee, ik heb al helemaal geen nostalgische overpeinzingen naar mijn van faalangst bezeten tijd als kaderlid in een grootbank.
Oef, zucht, adem, hoera! Laat me maar vrolijke zestiger wezen, met alle wijsheid er gratis bovenop. Kom jongens, laat ik me maar weer eens baden in die zalige kristalenergie die zich altijd en overal beschikbaar stelt om mijn lichaam binnen te stromen. Ik glimlach van puur geluk naar een paar intens blauwe ogen die niet van deze wereld zijn. Hier en nu! Zalig toch. Nostalgia, trouwe vriendin, mis je mij?

dinsdag 2 januari 2018

Dankbaar voor de vele eindejaarsoptredens die we gespreid over heel Vlaanderen mochten brengen duiken wij nu 2018 binnen.
Wij wensen alle organisaties alvast een prachtige werking toe. Met groeiende groepen, blije gezichten, interessante activiteiten met een gezonde mix tussen ontspannend en verrijkend. Dat is alvast de mix die wij met onze programma's beogen.
Ook dit jaar bieden wij heel het jaar door onze verschillende keuzes (programma's) van optredens aan.
Neem alvast een kijkje in ons uitgebreid aanbod op onze website .
Door ons te “liken” op onze Facebookpagina blijft u alvast up-to-date over Andy & Di.
Vriendelijke groeten
Andy & Di

maandag 25 december 2017

Dankbaar voor al de eindejaarsconcerten die we overal in Vlaanderen mochten brengen, laten we ons nu op Kerstmis zelf even inspireren: Bijvoorbeeld met het "Desiderata" van Max Ehrmann: “Vele mensen hebben mooie idealen, laat ons niet blind zijn voor al het goede om ons heen. Ook al is ons bestaan soms wat dor, de Liefde is eeuwig als het gras.
Door deze Liefde toe te laten kweken we Geestkracht, als bescherming bij ongeluk in het leven. Want heel wat angst groeit uit stress en eenzaamheid.
We zijn allen kinderen van het oneindig heelal, Zoals de bomen en sterren, hebben we allen, zonder uitzondering, het recht om hier te zijn, ook al is dat niet altijd evident.
Er is geen twijfel dat ons heelal, zich ontvouwt als gepland.
En het is, een mooie wereld. Wees zorgzaam. Streef naar geluk.“
Andy zette het beroemde gedicht jaren geleden al op muziek, klik op de link:
Desiderata

maandag 11 december 2017

Heel mooi die sneeuw maar geraken we seffens heelhuids op ons optreden in Kampenhout en rond middernacht terug? Later deze week trekken we nog naar Torhout en Gent. Hout vastpakken! Daarom droom ik soms van "Xmas concerts in Australia". Alhoewel, daar zou ons materiaal wel eens kunnen smelten in een "heat wave" ? Toch maar seffens naar Kampenhout en al een geluk dat Torhout ons vandaag nog niet verwacht!

zondag 3 december 2017

Ja wij hebben een Kerst CD, nog steeds!

vrijdag 1 december 2017

Zo de kop is er af. Gisteren al ons eerste kerstoptreden dit jaar gebracht, bij KVLV Meerbeek . Wat een grote zaal zeg, wat staat Andy daar toch zo ver weg op dat ruime podium op te stellen? En zoals steeds zijn de bestuursvrouwen volop in de weer met de tafelschikking. Laat de gasten maar komen...
foto van Andy & Di.

vrijdag 3 november 2017

Op vlak van foto's nemen zijn wij een ramp! Gisteren opgetreden in een prachtige zaal van Zoerle Parwijs voor de regiomeeting van de seniorenclubs binnen de Landelijke Gilde. Toch weer wel vergeten om dat voor eeuwig vast te leggen zeker! Foei Di!
Maar ja, ik had echt wel een gegrond excuus: ik zat opgescheept met een kanjer van een verkoudheid die dan ook nog eens helemaal op de stem geslagen was. Dat ik er nog een 'redelijk deftig' stemgeluid uitgeperst gekregen heb, mag een wonder heten!
Vandaag zit alles potdicht! Pijnlijk ook. Maar Andy superblij dat ik hem eens geen orders kan geven! Om er zeker van te zijn dat ik mijn stem complete rust zou geven, was hij zelfs, met graagte, alleen aan de tafel in de tuin gaan zitten om zijn gezonde middagsla te verorberen. Dat vond ik dan weer zo grappig dat ik er nu plots wel eens aan dacht om een foto te nemen: Andy vereeuwigd naast zijn witte kilthemd van de dag voordien in de rode waskom.